25

Blijkbaar heb ik het bij elkaar gesprokkeld. Een paar jaartjes hier, een paar jaartjes daar, wat anders tussendoor en weer terug. En plotseling ben ik 25 jaar in overheidsdienst. Huh? Nu al? Vijfentwintig, ja. Een kwart eeuw. Bijna – bij-na – de helft van mijn leven.
Ik sta wel even met grote ogen naar dit bericht in mijn mailbox te kijken. Een uitnodiging voor een gesprek bij de directeur hoort erbij. Toe maar! Maar een leuke kans om die man een keer te spreken, want dat gebeurt normaal gesproken natuurlijk nooit. Dus ik ga.
‘Hoe kom je in vredesnaam nou van de gemeente Delfzijl in Den Haag terecht?’ vraagt hij zich af, oprecht geïnteresseerd, als ik vertel over mijn eerste baan bij de overheid. ‘En van muziek naar regelen en plannen?’ Hij krabt achter zijn oor, gaat er even gemakkelijk voor zitten. ‘Bovendien: muziek – cultuur – in Delfzijl?
Ik grijns. Voor driekwart Nederland is Groningen het einde van de wereld, vooral de provincie en dan helemáál het noordelijk deel daarvan. Voor ik het weet, zit ik te vertellen over mijn achtergrond, hoe het allemaal liep na mijn studie en waarom ik op een gegeven moment het vak min of meer verlaten heb.
‘Ja, dat hoor je van zoveel kunstenaars,’ knikt hij. ‘Zonde! Maar kun je dan nog wel creativiteit kwijt in je werk hier, nu?’
Dat kan ik direct ontkennen. Nee, natuurlijk niet, daar is niets creatiefs aan, als ik creatieve oplossingen buiten beschouwing laat dan. Maar ik doe wat dat betreft wel genoeg náást mijn baan, gelukkig. Wij praten verder over zijn eigen loopbaan en het contrast, maar ook de overeenkomst hiermee met zijn eigen passie en studie.
Na het plezierige gesprek en nadat ik mij vaag heb laten strikken voor medewerking aan eventuele bedrijfsevenementen in de toekomst, waarbij strijkmuziek heel mooi zou zijn, staat hij op om mij een prachtig boeket te overhandigen.
‘Dank je wel voor je inzet voor ons mooie instituut! En hij is ook een beetje voor je man….’

Thuis zet ik de bloemen in een vaas. Er zit een kaartje aan. Beste Erika, van harte gefeliciteerd met je 25-jarig huwelijk.
Ach jee. Ik schiet in een giechel. En vraag me af wie nu zijn of haar huwelijksmijlpaal in een vaas aan het zetten is met felicitaties voor een 25-jarig amtsjubileum.

(Visited 2 times, 1 visits today)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *