Oliebol

De dag na kerst begint het. Is de hele maand december al druk – denk aan kerststollen, kerstbroden, gevulde speculaas en banketstaven – de echte gekte barst pas los op de 27e.
Oliebollen.

Nee, niet het schaaltje dat we thuis op oudejaarsdag bakken, ambachtelijk, met spattend vet, een keuken die onder zit en het raam wagenwijd open om de lucht te laten ontsnappen. Nee.
Oliebollen, gebakken in de bakkerij, voor de verkoop bij de warme bakker.

‘We gaan weer!’ roept Jongste enthousiast, na het diner op tweede kerstdag. ‘Ik moet straks naar werk!’
Het 24-uurs werkrooster gaat dan van start, in ploegen van steeds 8 uur.
‘8 uur óp, 8 uur áf,’ zegt hij, tevreden onze uitingen van medeleven aanhorend. ‘Niks erg hoor. Het is heel gezellig altijd. Muziekje erbij, Top 2000 aan, vrolijke boel hoor!’
En goedgemutst vertrekt hij, tegen middernacht, voor zijn eerste shift. De eerste jaren op de scooter vanuit Ypenburg naar Zoetermeer, om terug te keren als wij de volgende dag zo’n beetje weer opstonden.

‘Ah, Sander is weer thuis,’ mompelde ik dan, snuffelend, net ontwakend, want het huis was ineens doordrongen van een soort oliebollenlucht. De wasmand met de gedragen bakkerskleding liet ik even stijf dicht, om het binnenklimaat te beschermen. De bakker zelf lag alweer diep in slaap te ronken in zijn kamer. Want over 8 uur moet hij wéér.

‘O, maar morgen, oh, stráks dus, haha, hoef ik pas om 04:00 uur te beginnen,’ meldt hij dan grijnzend, ‘Ik kan dus uitslapen!’ Om vervolgens te genieten van ons gruwelen van het werkrooster van een bakker, waar hij gelukkig tegen kan als geen ander.
Het komt voor dat hij op onganse tijdstippen zijn broer op de trap tegenkomt. Hij, heel vrolijk, naar beneden huppelend richting werk, broer, suffig mompelend, naar boven sloffend richting bed na een avondje stappen.

En nog steeds, na toch alweer een jaar of vijf, duikt Jongste blijmoedig het Oliebollenrooster po zijn werk in. Tegenwoordig niet meer met de scooter vanuit Ypenburg, tot mijn opluchting, want stiekem vond ik die ritten per scooter midden in de nacht maar niks. Nee, nu luxueus met zijn eigen auto vanaf zijn eigen appartement in Zoetermeer.

‘Wil je een oliebol?’ vraagt Paul hem op oudjaarsdag, fijntjes glimlachend, Jongste als rechtgeaarde smulpaap kennend.
‘Nee dank je,’ klinkt het zachtjes, enigszins wit wegtrekkend. ‘Pffffffff…….. Ik kan geen oliebol meer zíen ……’

(Visited 18 times, 1 visits today)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *