Campanile

In Italië staan klokkentorens los van de kerk waar ze bij horen. Overal zie je dat, van de San Marco van Venezia tot de Torre Pendente in Pisa, dus ook de toren van de Duomo San Maria del Fiore te Firenze. En om bovenin de campanile van deze laatstgenoemde kathedraalte komen, zul je 414 treden omhoog moeten klauteren. Vierhonderdveertien, en er is geen lift. Het is dan ook helemaal niet druk, relatief gezien: een wachtrij zoals bij de Duomo zelf, of de Torre Pendente (zullen we later in de week merken), of bij de Tour Eiffel ontbreekt geheel! Je kunt zo doorlopen en aan de klim beginnen.

Gelukkig hebben ze bij de bouw in de 14e eeuw rekening gehouden met de 21e-eeuwse toerist door er twee of drie tussenportalen in te bouwen, waar je eventjes op richels uit kunt blazen. Daarvandaan heb je al een subliem uitzicht over de stad. Dat motiveert om de tocht voort te zetten en zo ben je eigenlijk in een mum van tijd boven.

 

En wat is dat toch eng. Ik snap het niet: iedereen hangt gewoon over die richels en staat tegen het gaashek aan, alsof er niks aan de hand is. Bij het idee alleen al voel ik mezelf naar beneden vallen. De diepte trekt aan mij. Ik blijf zover mogelijk van de rand, heel eventjes, kijk ik recht de diepe afgrond in, maar hou dat niet langer dan een seconde vol. Ik verdraag niemand in mijn buurt en al helemaal niet achter me en laat iedereen alsjeblieft zijn mond houden tegen mij, dat is echt het beste.

En wat is het toch prachtig, ondanks het enge. Elke keer moet ik het toch weer doen en zien.

Er is vast geen stad op aarde met een dergelijk aantal beeldhouwwerken. Je kunt wel merken dat die familie De Medici, die de stad rond 1400 overheerste, zo kunstminnend was. Echt overal staan beelden, op elke hoek, en op elk plein. Ze lijken wel gewoon op een hoop bij elkaar gezet omdat er toch plek was en ze moesten ze allemaal nog kwijt. Geweldig. Waar vind je zoveel Michelangelo’s en Leonardo da Vinci’s bij elkaar? Ook neppe, en dat was mazzel, want het museum met David was dicht, maar dat gaf niet: er staat een kopie-David op het Piazza della Signorina, gewoon buiten.

Maar ook Firenze is een mensenstad: net als overal ter wereld kom je uiteindelijk wel bij een Mac terecht voor een ijsje.

(Visited 7 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *