Danser

Ineens valt mijn oog erop. 
Met zijn arm om haar schouder geslagen leunt hij licht tegen haar aan, als tegen een geliefde. Hij heeft even een paar maten rust, hoeft niet te spelen. Dat geeft hem de kans om haar met zijn eigen lichaam in balans te houden. Zijn omarming is liefdevol, maar zijn concentratie op de muziek verflauwt geen seconde.
De bassist en zijn violone, de historische contrabas zoals gebruikt in de tijd van Bach en dus bij onze uitvoering van de Matthäus Passion in Edam.

Het instrument is groter dan hij, de bespeler met een tenger postuur als een Fransman. Hij speelt staande, met de grootst mogelijke bewegingsvrijheid. Als een balletdanser dartelt hij met gracieuze kleine pasjes langs haar rechterzij, zijn warrige grijzende krullenbol meedansend op het ritme van zijn bewegingen.

Zijn handen vliegen over haar heen, de een over haar hals, de andere vol toewijding met de strijkstok. Een tedere streek, dan wat kortere tikjes, een buiging voor haar langs om haar met een joyeuze beweging een stralende klank te ontlokken. Soms in aanbidding, dan weer resoluut, maar altijd teder.

Dan heeft hij weer even rust. Hij keert terug naar haar schouder. In innige omhelzing met het instrument wacht hij uiterst geconcentreerd op het moment dat hij weer terug moet naar de partituur.

Ik sta vlakbij op het podium, door zijn dans word ik constant aangetrokken te blijven kijken.   
Dit alleen al brengt me tot rust. Zó maak je muziek. Wat heerlijk om dat te kunnen. 

(Visited 46 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *