Dom?

Zijn jullie thuis? Ik heb iets doms gekocht.’
Helemaal de stijl van oudste, zo’n Whats-appje: plotseling, kort en direct. Ik constateer onmiddellijk het werkwoord ‘gekocht.’ Was dat ‘gedaan’ geweest, dan zou dat voor mij veel erger en zenuwslopender geklonken hebben. Ik heb iets doms gedaan…. Meisje bezwangerd, of baan kwijt, of zo. Nee, niet geld gejat of fraude gepleegd. Daar twijfel ik geen seconde aan. Godzijdank heeft hij dat soort gedrag niet geërfd van vaderskant. Geen van beide jongens overigens. Liever dus dit. ‘… iets doms gekocht…
In een fractie van een seconde gaat dit allemaal door mijn hoofd. 

Dus. ‘Zijn jullie thuis? Ik heb iets doms gekocht. Wil ik ff laten zien.’
‘Doms?’ reageer ik gelijk, onnozel.
‘Ja, in de categorie “had ik niet moeten doen, maar beloon jezelf, dus doen”. Maar dan kom ik zo even langs.’
Grijnzend stuur ik een duimje terug. Prima. Kom maar! 

‘O, een hond!’ gniffelt Paul, als ik het vertel. Ha, ja, een hond! Maar nee, ik denk het toch niet. Oudste wil dat wel heel graag, hij heeft dat al vaak gezegd, maar het kan nog niet in zijn leven nu. Het dier zou de hele dag alleen zijn en het is helemaal niet gezegd dat de huiseigenaar het toe zou staan. En nee, ik schat mijn oudste niet zo dom in.
Maar wat dan wél? Ik kan me er niets bij voorstellen. Allerlei dingen komen langs. Een hond inderdaad, toch, een of ander apparaat, trouwringen 😉 camper…..

Binnen een kwartier hoor ik de voordeur.
‘Hallo!’ Volijk stormt Oudste binnen en verdwijnt direct de woonkamer in.
‘O, ik hoor geen geblaf of gepiep!’ roep ik, de trap afrennend.
‘Nee, hij is heel stil hoor,’ antwoordt hij grijnzend, snel van begrip als altijd. ‘Kijk!’
Een armzwaai naar de bank en daar ligt het. Geen mand met hond. Maar wel een grote koffer die ik aan zijn vorm herken.
‘Heee! Haa!!’ roep ik. ‘Je hebt er een gekocht!’
‘Ja, dat zei ik!’ zegt hij droogkloterig. ‘Ik heb iets doms gekocht…’
Op de bank ligt een grote, stevige gitaarkoffer. Oudste is al bezig om hem open te klikken, een veelbetekenend glimlachje op zijn gezicht. ‘Ja! Tadaaa!

Wat hij voorzichtig uit de koffer tilt, is een gitaar. Een akoestische. Mijn adem stokt even in mijn keel. Wat een prachtig instrument. Heel fijntjes ingelegd op het achter- en voorblad.
‘Wat mooi!’ Ik fluister bijna.
‘Ja! Een Fender ook!’ Liefkozend glijdt zijn hand over de snaren. Fender, hetzelfde merk – bouwer, zou ik zeggen – als de elektrische gitaar die hij vorig jaar heeft gekocht. Omdat Oudste min of meer uit zijn huidige akoestische gitaar gegroeid is, stond vervanging hiervan ook op zijn wensenlijstje, maar pas voor ergens dit of volgend jaar.

‘Het was nog niet de bedoeling hoor, eigenlijk’, zegt hij. ‘Ik ging alleen maar met Max naar een gitaarwinkel omdat die iets nodig had en we wilden ook even een kop koffie drinken. En tja, daar lag hij…!’
Quasi-schuldbewust kijkt hij hij me aan. ‘Nee, kan ik niet doen, dacht ik. Past nog niet in de begroting. Maar toen bleek dat hij afgeprijsd was én inclusief koffer! Een Fender!’ Zijn stem schiet de hoogte in. ‘Toen moest ik het echt doen. Dat was dus een uur geleden. Ik heb hem een uur geleden gekocht! Dom hè?’
Nou, dat valt wel mee, vind ik. Geld besteden aan iets waar je blij van wordt, is niet zo dom. Ik heb er alle vertrouwen in dat hij weet wat hij doet – dat is altijd al gebleken.
Het raakt me ook dat hij meteen in de auto stapt en naar ons toe rijdt om ons er deelgenoot van te maken. 
Ik zeg het hem ook. ‘Wat leuk om dit even te zien!’
‘Ja hè? Ik wou al wel een andere gitaar, maar ja, het was nu nog niet helemaal de bedoeling,’ zegt hij nog een keer, ‘qua begroting deze maand, zeg maar.’ Hij grijnst. ‘Mijn spaargeld van dit jaar is nu in één keer opgemaakt. Maar hij lag daar gewoon! Te pronken in die koffer…’

Intussen vliegen zijn vingers over de snaren en klinken er wat riedels. ‘Hij speelt zó fijn en makkelijk! Zó’n verschil met mijn oude,’ verzucht hij, helemaal gelukkig.
Inderdaad, een heerlijk volle, rijke klank komt uit dit instrument. ‘Ik kan het me voorstellen hoor’, zeg ik, ‘dat je dit niet kon laten liggen!’
Opgelucht kijkt hij me aan. ‘De komende jaren hoef ik geen gitaar te kopen!’ zegt hij stralend, alsof er toch nog enige verantwoording nodig is. ‘Haha! Ik ging koffie drinken met Max en kwam thuis met een gitaar….’

(Visited 14 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *