Juweel

We zien hem meteen staan, de jongen. Strak rechtop, bijna als een standbeeld, onverstoorbaar, zich niets aantrekkend van het gekrioel van andere Atheners om hem heen. Het bordje duidelijk zichtbaar voor de borst. ‘A gem called Athens’, staat erop.
Hij staat daar, het drukke metrostation achter hem, de stalletjes en kraampjes ontwijkende stroom van de in- en uitbewegende menigte onophoudelijk. Als hij ons aan ziet komen, ontspant hij.
‘Goedemorgen! Ik ben Aleks.’ Verrast kijk ik op. Het is vreemd om ineens iemand Nederlands te horen praten in Athene. Met een hartelijke handdruk en een wijds armgebaar heet de jongen ons welkom. ‘Laten we gaan!’
Zoekend kijkt Paul om zich heen. ‘Zijn wij de groep?’ vraagt hij. We hadden meer mensen verwacht bij deze wandeling door Athene onder leiding van een gids.
‘Ja, we zijn met z’n drieën vandaag,’ zegt Aleks opgewekt. ‘Leuk toch? Kleine groep, we zijn ongeveer drie uurtjes onderweg…. Kom mee!’

Het klikt gelijk tussen ons en deze jongen. Een student, die dit als bijverdienste doet. Ik schat hem ongeveer halverwege de twintig. Doelgericht loodst hij ons over het levendige Monasterakiplein door oude straatjes naar de centrale markt, intussen honderduit vertellend over wat we tegenkomen. Na tien minuten hoor ik ineens dat het een Griek is, en helemaal geen Nederlander. Ineens valt zijn Griekse accent me op. Stiekem bekijk ik hem wat beter.
‘Hopelijk kunnen jullie ertegen,’ zegt hij bezorgd, als we de overdekte markt inlopen. Er hangt wel van alles hoor en er hangt wel een hele specifieke lucht!’
Ik griezel een beetje van de gevilde complete geiten, bengelend aan de haken. ‘En Weet je wat dat is?’ wijst hij dan, een beetje besmuikt. ‘Testikels. Eten ze gewoon op, de Grieken.’ Ik gruwel.
‘Soms zijn dingen leuk en soms ook minder leuk hè,’ gniffelt Alex, met een verontschuldigend handgebaar. ‘Of ík daar nou zin zou hebben, een gekookte koeienmaag om acht uur ’s ochtends? Maar schijnt goed te zijn tegen een kater na een feestje.’
‘Studeren hier in Griekenland, tja…,’mijmert hij tijdens onze koffiepauze met Griekse lekkernijen, op een mooi pleintje in de oude wijk Psiri. ‘Ach, dat systeem… Sommige dingen zijn leuk en sommige dingen zijn minder leuk…’ Hij kijkt er verontschuldigend bij.
Hij klínkt ook gewoon als een Griek, al spreekt hij uitstekend Nederlands. Door zijn Nederlandse moeder, begrijpen we iets later, als we door de smalle steegjes en trappetjes van het schilderachtige Anafiotika en Plaka klauteren.
‘En ik leer heel veel nu als gids,’ vertrouwt hij ons toe. ‘Ik spreek nu al veel beter dan vorig jaar. Dat vindt mijn Nederlandse oma heel leuk!’

‘Ja ook hier, het is leuk maar soms ook minder leuk. Mooie, verzorgde, geschilderde, dure huizen staan naast verwaarloosde, gebouwen die op instorten staan. Je ziet gelijk waar het geld zit! Kijk!’ Hij wijst naar de uitbundige Street Art op leegstaande huizen. ‘Kunst gaat moeilijk in Griekenland, dat is minder leuk, maar kunstenaars vinden daar wat op. Ze maken gewoon prachtige voorstellingen op de huizen en dat is dan wel weer leuk!’

Dan staan we ineens aan de voet van de steile heuvel van de Akropolis.‘Mooi hè,’ verzucht Alex trots.’ En daar, de tempel van Hefaistos, helemaal gaaf. Daar moeten jullie gaan kijken, dat is de moeite waard!’
We vervolgen onze weg en Aleks leidt ons langs een open stuk van de metro, dwars door archeologische opgravingen heen gegraven.
‘Ja, dat deden ze gewoon toen, nu zouden ze meer opletten om dingen te bewaren.’ Maar direct steekt weer een beetje nationale trots de kop op. ‘Maar de metro is heel erg goed hier in Athene. Het is een heel efficiënt netwerk, daar is echt goed over nagedacht!’ Hij glimlacht een beetje schalks. ‘Ja, soms doen ze dat toch wel in dit land hoor, nadenken. Soms goed, en tja, soms wat minder goed….’

(Visited 27 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *