Familie 2: gesaboteerd

Hoe een contact wordt gesaboteerd

Het is een proces van jaren. Ongemerkt is het al aan de gang voordat ik het in de gaten heb. Terugdenkend constateer ik dat het al zo ’n vijftien jaar geleden begonnen moet zijn.
Familie.

Wat ging er nou eigenlijk mis? Er is niet precies een vinger op te leggen, maar kort samengevat concludeer ik dat ik niet voldoe aan haar voorwaarden en daardoor haar afkeuring mag genieten.
Afkeuring die aanvankelijk nog een zekere gedoging behelst, want ja, je bent toch familie en wie weet, ben ik nog te verbeteren. Het blijft dus in die eerste jaren bij een mate van afstandelijkheid, die centimeter voor centimeter groeit. De antwoorden die ik op mail of kaarten krijg, worden korter en zeldzamer, om op den duur helemaal weg te blijven.
Gebeurtenissen, feestjes en bijeenkomsten in de familie worden langzaamaan genegeerd en doodgezwegen. Uitnodigingen eveneens, of in het beste geval beleefd maar kort en duidelijk afgeslagen.

Maar ik geef niet op, nog niet.
Ik nodig onszelf uit voor bezoekjes en die staat zij mij minzaam toe. Plannen voor gezamenlijke bezoeken aan onze moeder zijn in haar ogen zo buitenissig, dat die als belachelijk weggezet worden. ‘Veel te druk! ‘ roept zij. ‘Dat kan ze toch helemaal niet aan? ‘
Te druk? Mijn moeder is net zo verbijsterd als ik, als ze dat hoort.

Toch hou ik vol. Ik laat van me horen bij verjaardagen, kerst en stuur vakantiegroeten. De spaarzame bezoekjes – aan haar, zij neemt geen initiatief meer om naar ons toe te rijden – zijn ook best gezellig, er lijkt niets aan de hand te zijn. Maar de doodse stilte die er onverminderd valt als ik over mijn activiteiten vertel, de oorverdovende reactie die niet komt, het onbegrip en onvermijdelijke oordeel op haar gezicht dat boekdelen spreekt, doen me spoedig op mijn hoede zijn.
Er is geen belangstelling. Sterker nog, het is zo duidelijk dat zij het allemaal zo ’n grote onzin vindt wat ik doe. Steeds meer ging ik er tegenop zien om haar te vertellen wat mij zoal bezighoudt in het leven.

Stilte, toen ik indertijd vertelde de echtscheiding te hebben aangevraagd.
‘Weet je dat zeker? Daar ga je toch niet om scheiden? ‘ zei ze. ‘Hij is ziek! ‘
Ruimte voor uitleg of openstaan voor mijn ervaringen in dat desastreuze huwelijk is er niet. Haar afkeuring komt dwars door de telefoonlijn zo mijn maag in.

Ik voldoe niet aan haar voorwaarden en ben dus afgekeurd. Ik doe niet wat zij zou doen in mijn situatie; wat zij denkt dat ze zou doen in mijn situatie. Maar hoe kun je de situatie van een ander beoordelen? Hoe weet je zo zeker dat je het zelf anders zou doen? Hoe kun je zo hard en definitief oordelen als je niet weet hoe alles gegaan is, hoe mijn leven was, hoe mijn ex al die jaren gehandeld heeft?
‘Heb jij een boek erover geschreven? ‘ Stilte. Alsof ik oneerbare voorstellen doe. ‘Waarom dan? ‘

Onlangs pas, dus zeven jaar later, hoorde ik via onze moeder hoe ze over alles dacht. Zij zou geen boek schrijven. Dat was zo ’n onzin. Zij zou niet scheiden om zo ’n ‘onbeduidende reden’.
Nou en??? Al zou dat werkelijk zo zijn? IK WEL! Ik ben namelijk iemand anders. Ik maak andere keuzes. Respect daarvoor brengt zij niet op, dus is het gemakkelijker om mij af te keuren en verder te negeren.

Bijna 50 jaar heb ik mijn best gedaan om het mijn jongere zus naar de zin te maken, haar goedkeuring te verkrijgen, mijzelf alsmaar te verantwoorden en intussen mijn eigen keuzes te bagatelliseren. Waarom? Uitsluitend om door haar geaccepteerd te worden door! Hoe dom kun je zijn? Nu pas, na zowat een halve eeuw, realiseer me dat.

Nieuws hoorde ik onlangs via onze moeder. Het ging bij zus al een tijdje niet zo lekker. Ik zocht regelmatig contact omdat ik me zorgen maakte. Maar jammer genoeg negeerde ze de telefoontjes en mailberichten. Tot ik een concreet voorstel deed om langs te komen.
‘Nee, laat maar, ‘ schreef ze, in een beleefd, koel mailbericht. ‘Niet nodig. Er is zo weinig contact tussen ons. (Sic) Ik heb niets aan jou. Ik heb wel een buurvrouw, gelukkig. Je familie kun je niet uitzoeken, buurvrouwen wel……. ‘ Hoe dom kun je zijn.

Maar wacht eens, hoe zit dat dan bij haarzelf, nu?
Wil zij scheiden? Haar man was ziek, het ging niet meer, een hoop ellende en zij wilde niet meer? Het huis moest verkocht en ze zocht iets anders.
Ik had haar kunnen vragen of ze ‘het wel zeker wist? Want hij is ziek. Dat doe je dan toch niet?’ Of begrijp ik dat verkeerd?
Oh, waarschijnlijk ligt dat anders, nu, bij haar. Zijzelf is anders. Beter. Hoger. Nee, daar weet ik natuurlijk niks van, zoiets kán ik helemaal niet begrijpen, nee tuurlijk niet.
Ik had het kunnen vragen, ik heb het niet gedaan. Rechtstreeks contact is er niet. Op afstand op de hoogte blijven via het nieuwste medium, Facebook, gaat niet meer. Haar blokkade tegen mij werkt perfect.
Mijn domheid heb ik achter me gelaten. Mijn zus zal me alleen maar accepteren als ik word zoals zij. Ik moet er niet aan denken!
Gelukkig: ze heeft een fijne buurvrouw. Daar heeft ze tenminste wat aan. Of is die inmiddels al afgehaakt? Maar wacht…… verhuizen buurvrouwen eigenijk wel met je mee?
Ach, ze redt het wel hoor, die zus. Ook zonder mij. Er zullen altijd wel wat naïeve mensen om haar heen zijn die na verloop van tijd door haar opgebruikt en weer gedumpt worden. Keihard en niemand ontziend. Zo doe je dat.

Mijn domheid ligt achter me. Mijn boosheid nog niet.

(Visited 1 times, 1 visits today)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *