Herstel

Jee wat een leuke kinderen heb ik! Vind ik en ik voel me trots.
Ik ben in de oude foto’s gedoken, want kreeg het geweldige idee om een mooi overzicht maken van mijn twee jongens, op leeftijd gesorteerd.
Wat ik allemaal tegenkom – geweldig. Heel veel leek ik vergeten te zijn, maar met de foto’s die door mijn handen glijden komt alles terug. Ik maak een grote selectie om in te scannen.
Wat een leuke kinderen. En wat zien ze er gelukkig uit in die jaren…… De uitbundigheid van jongste, met zijn onstuitbare redevoeringen; de ingehouden, stoïcijnse pret en humor van oudste en ook de wanhoop die af en toe zichtbaar is als zijn uitbundige, positieve broer hem net wat teveel wordt – of te luidruchtig … 😉Het plezier dat ze hebben samen spat ervan af. En dan de enorme creativiteit. Natuurlijk, ik wist dat. De fantasie van oudste was en is onuitputtelijk, maar het valt nu weer op door de foto’s op een rij. De creaties vliegen aan mijn ogen voorbij. De fantasie van jongste die zich op andere wijze openbaart, juist door die redevoeringen en oraties – een stand up comedian in de dop. Hoge amusementswaarde, als hij maar niet merkte dat je keek 😉
De opperste concentratie als ze bezig waren met muziek. En wat zien ze er gelukkig uit….

Tot het misging in het gezin. Natuurlijk, ik wist dat. Er was narigheid en een scheiding van ouders is nooit leuk voor kinderen. Maar het valt me nu op door de foto’s op een rij ….. en het komt hard binnen.
Een paar jaargangen doen me pijn om te zien. Verdrietige, ongelukkige gezichtjes kijken me aan vanaf mijn scherm, vooral bij oudste zie ik de ingehouden pijn. Waar is het plezier, de onbevangenheid gebleven? Zie ik daar verwijt, waarmee ze me strak in de ogen kijken? Jongste blijft ondanks alles nog steeds positiever en open, hij heeft wat minder moeite met de overgang naar ons nieuwe leven. Ook dat is zichtbaar. Maar bij mij rijst weer die twijfel – heb ik het goed gedaan? Heb ik ze niet tekort gedaan?

Ik slik en kijk snel verder in de tijd. En zie het herstel. Heel langzaam komt weer wat levensvreugde terug – een spontane lach, een uitstraling van berusting die overgaat in tevredenheid en ja, ook weer meer geluk.

De scheiding – ik kon niet anders. De omstandigheden lieten me geen keus. Wij moesten er doorheen – de kinderen moesten er met mij doorheen. En ze deden dat – wij deden het.
Heb ik het goed gedaan? Heb ik ze tekort gedaan? Ik weet het niet en misschien krijg ik het antwoord nooit. Maar ze hebben hun draai gevonden, nu, als volwassenen – hun eigenlijke kern is niet verloren gegaan en nu weer helemaal naar buiten gekomen.

Wat een ontzettend leuke kinderen heb ik, daar mag ik trots op zijn.

Geef een reactie