Het oude land – Dörte Hansen

Met prachtig taalgebruik zet Dörte Hansen steeds een bijna voelbare sfeer neer waarin de verschillende bewoners en bezoekers van Het Oude Land zich bewegen. Het platteland, waar het moderne (stads)leven, het  toerisme en onvermijdelijke pogingen tot vernieuwing meer en meer oprukken. 

Een boerenleven dat heel geloofwaardig en natuurlijk niks neergezet, inclusief het niet-praten, de noodzaak van weinig of helemaal geen woorden om toch goede verstandhouding met elkaar te hebben.

Geen woord teveel. Alsof iedereen maar een kleine voorraad had waarmee je het tot aan je dood moest doen.’

We zijn getuige van de moeizame , soms pijnlijke relatie tussen zussen en moeders, tussen soms moeders en dochters. En van het oorlogstrauma van Vera, wat zij krampachtig verbijt en wegstopt, maar wat vooral weer opspeelt als zij alleen overblijft in de grote boerderij.

Tot haar nichtje arriveert.

Het oude land

Al bijna haar hele leven woont Vera in een oude boerderij bij Hamburg. Als kind ontvluchtte ze met haar moeder het oorlogsgeweld in Oost-Pruisen, maar in het dorp blijft ze een vluchteling.

Dan staat op een dag haar nichtje Anne met haar zoontje voor de deur. Ze is samen met haar zoontje Hamburg ontvlucht, waar ambitieuze ouders hun kinderen als prijsbokalen door de straten dragen, en waar haar man van een ander houdt. Terwijl de eenzelvige vrouwen schoorvoetend beginnen om samen het oude huis op te knappen, blijkt dat ze meer gemeen te hebben dan ze hadden kunnen vermoeden.

Een roman met vele lagen, waar Dörte Hansen met scherpe blik en droge humor op fantastische wijze thema’s als familie, verleden en vaderland met elkaar verbindt.

Eigenlijk spelen de buren en andere dorpsbewoners net zo grote rol – zowel de oorspronkelijke als de import. Ik had graag gezien dat deze rol van de boeren en un onderlinge strijd en verhoudingen iets kleiner geweest zou zijn en daardoor meer aandacht gegaan zou zijn naar Anne en Vera.

Hoewel op de achterflap staat dat Anne en haar tante meer gemeen hebben dan ze hadden veracht, blijken er eigenlijk meer overeenkomsten te zijn tussen Anne en haar grootmoeder Hildegard, met Vera in de rol van als observator.  Het vluchtelingenkind Vera herkent zich in het nieuwe vluchtelingenkind Leon. Ze ziet de geschiedenis zich herhalen in de personen van haar nichtje en achterneefje. Met alle trauma’s van dien. 

‘Wat wisten dochters eigenlijk over hun moeders, ze wisten niets.’

Hoe waar is dat! En gaan Vera’s gedachten dan naar Anne, in relatie tot haar moeder Marlene, of naar haar eigen relatie met haar moeder Hildegard, indertijd?

‘Je kent Marlene hellemaal niet. Je kent je moeder.

Dit zet mij aan het denken. Prachtig boek, hoewel het wel ineens heel plotseling uit was. Een aanrader.

Harper Collins Holland, 2016
285 pagina’s
ISBN 97802701487


(Visited 4 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *