Huren

‘Huur! Echt, huren. Koop niks.’

Deze verzuchting komt uit de grond van haar hart. ‘In ieder geval om te beginnen.

Weet je, ik heb het meegemaakt. Zo’n tien jaar geleden gingen we naar Griekenland met geld genoeg voor anderhalf jaar.’

‘We willen een groot deel van het jaar hier gaan wonen,’ zegt Paul. Haar reactie volgt direct. ‘Huren?’ En dan haar welgemeende advies. ‘O, goed! Niet kopen, hoor. Huur iets! Want je weet gewoon nooit hoe het in werkelijkheid is…’

In gedachten verzonken staart Carol, onze Britse gastvrouw, even voor zich uit over de  prachtige tuin. We hebben haar net over onze Griekse plannen verteld. 

Ze vervolgt haar verhaal. ‘Het idee was toen bij ons dat als we werk zouden vinden in die periode, dan zouden we blijven. En we vonden dit!’ Een breed armgebaar over het terrein. ‘Dus we zijn gebleven!’ besluit ze stralend.

We staan in de woonkamer van een geweldig vakantiehuis in het zuiden van Messinia. Ik wil niet meer naar huis! is de gedachte die sinds binnenkomst in mijn hoofd zit. Wat een goddelijke plek! Intussen vertelt Carol door.

‘Weet je, eerst hadden we vanuit Engeland een huis gehuurd. Het leek heel mooi en aardig, maar toen we er eenmaal zaten..! Het beviel me helemáál niet! Ik dacht, hier wil ik niet wonen!’

Omdat het gehuurd was, konden Carol en haar man John snel weer weg. ‘Via via vonden we iets anders, ohhh, zo’n geweldig huis, maar ja, we konden het ons niet veroorloven het te kopen… Maar goed ook,’ komt er gelijk achteraan, ‘want de huizenmarkt stortte in, crisis, pfff je weet wel…, hoe raak je je huis dan weer kwijt, hè….?’

Uiteindelijk kwam het stel een jaar of zes geleden hier terecht, op dit terrein met vakantiehuisjes. En dat was een schot in de roos!’

Ik zucht. Ik wil ook zoiets. Niet per se vakantiehuisjes, maar íets, hier in dit land.

‘We zijn in dienst. We zijn de caretakers, de beheerders. Nee, we hebben niets gekocht, we hebben een woonhuis op het terrein.’

‘Het moet wel hard werken zijn. Elke dag, van vroeg tot laat,’ stelt Paul. Hij ziet mij bijkans kwijlen.

‘Ja, dat wel, maar weet je, het is zo slecht nog niet…, echt niet. Ik ontvang de gasten en John doet de tuin, het zwembad en zo…’ ze mijmert even voor zich uit en herhaalt haar opmerking. ‘Het is zo slecht nog niet. John zegt altijd: dit is de beste baan we ooit gehad hebben, maar wel de slechtstbetaalde.’ Maar ze zegt het lachend.

‘De Hollandse eigenaars zijn hier maar twee keer per jaar. In april komen ze met wat vrienden en dan hebben we met z’n allen een painting party. We schilderen samen alle huisjes, elk jaar. Half mei is dat klaar en dan gaan ze weg. Eind september komen ze weer terug om alles winterklaar te  maken. Reparaties e.d …’

Ze glimlacht. Ziet ze ook mijn verlangen?

‘Maar,’ meldt ze dan, ‘ik weet niet of ik hier wil blijven hoor. We doen het alweer zes jaar…. Eigenlijk wil ik in Methoni gaan wonen. Hahaha. Dus gelukkig hebben we niks gekocht. We zitten nergens aan vast!’

Ze herhaalt haar advies. ‘Altijd huren hoor, hier. Nooit kopen.’

(Visited 13 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *