Kala?

‘Wacht! Ik doe het!’ De hoteleigenaar schiet mij voorbij, de deur uit, rent Paul achterna die de koffers uit de auto wil halen. We hebben net ingecheckt in Pylos voor een paar dagen. De man, Panagiotis, zoals hij zich voorstelde, on-Grieks lang, dun en pezig, boog nog net niet als een knipmes tijdens zijn hartelijke welkom.Het is nog steeds lekker weer. Het zonnetje dat elke dag schijnt, maakt het tropisch warm. 

‘Wacht! Ik help even!’ Hij haalt Paul in, die een heel wat rustiger tempo heeft, en pakt met zachte dwang de koffer uit zijn handen.
‘Wacht met de andere,’ roept hij, terughollend het steile pad op. ‘Die haal ik zo!’
Binnen rent hij – ja , rent! – de twee trappen op. En voor we het weten is hij weer terug.
‘Ik kom, wacht!’
Beneden neemt hij de tweede koffer over die Paul net hijgend naar binnen had gerold en hop! ook deze verdwijnt in rap tempo naar boven. We hoeven alleen nog maar erachteraan te sjokken.
We treffen Panagiotis boven aan, glunderend bij een kamerdeur; van hijgen of zweet is geen sprake. Ik bedoel, zo’n koffer weegt toch wel zo’n 20 kilo.
‘Kala? Goed?’ Trots toont hij ons verblijf voor komende drie dagen, terecht, want het is een prima appartement.
‘Als u informatie nodig heeft, vraag het! Er is hier het Kastro, goede taverna’s, vraag het me gewoon!’ Hij is vast van plan om ons in alles van dienst te zijn.

‘Kala? Alles goed?’ 
Als een duveltje uit een doosje schiet Panagiotis achter de receptiebalie vandaan als we een paar uur later naar buiten willen lopen. 
‘Wat gaat u doen? Kastro? De stad in?’ 
Ook als we het niet vragen, wil hij graag zijn informatie kwijt, lijkt het wel.
‘Stad? OK. Nou, hier gelijk rechtsaf en dan na 50 meter ziet u links eeen trap naar beneden. Dan kom je bij boulevard, taverna’s en je kunt ook heel leuk wandelen. Een rondje naar het plein!’ Zijn blik valt op Pauls camera. ‘Ah, foto’s?’
Paul mompelt iets dat lijkt op ‘Nee, film…’ en we lopen gauw naar buiten.

‘Kalimera! Kala?’
Hij staat al klaar zodra we de volgende dag de trap afkomen. 
‘Oh, Kastro dus, vandaag? Mooi! Weet u hoe er te komen?
Ja hoor, knikken we, hiertegenover….
‘Ja inderdaad, kijk, hier de weg oversteken en dan iets naar boven lopen. Het is de moeite waard, mooi uitzicht ook daar, over de baai, het eiland, … oh! Ook foto’s?’ Panagiotis ziet nu wat ik om mijn nek heb hangen. Nice! Film en foto’s!’
Dankbaar knikkend lopen we weg. Ik weet al dat zodra we terugkomen, Panagiotis graag zal willen weten hoe we het ervaren hebben.  
‘Kala, Kastro? Ja hè?’ Hij is gewoon apetrots op zijn stad. Opgelucht keert hij terug naar zijn balie, als we het bevestigen.

‘Jassas!’
‘Jassas! Kala?’
‘Kala!’
‘Dinner? Well, ka-li o-rex-ie!’ glundert hij, nadrukkelijk sprekend. ‘Eet smakelijk betekent dat. Ka-li o-rex-ie! Jassas!’‘Kalimera!’

‘Kalimera! Kala?’
Panagiotis haast zich vanachter zijn balie vandaan. 
‘Poli kala!’
Ons dagelijkse gesprekje.
‘We gaan nu gewoon een ritje doen’, zegt Paul, terwijl hij probeert snel door te lopen. ‘En het paleis van Nestor…’
Maar zo makkelijk kom je er niet vanaf. ‘Ritje! Leuk!  En Nestor Palace! U weet waar?’
Ja, knik ik, met de kaart wapperend. ‘Gaat lukken,’ voegt Paul toe.
Maar Panagiotis is werkelijk geïnteresseerd in zijn gasten. Overgedienstig als hij is, wil hij zó graag zijn informatie delen. Hij heeft veel liever dat we wanhopig reageren met: ‘Nee! Geen idee waar het is! Weet u het? Kunt u helpen? Hoe komen we er?
Maar ook zonder deze vragen krijgen we de uitleg. 
‘Rij naar het noorden… ‘ Er volgt een zeer gedetailleerde routebeschrijving, die hij afsluit met ‘Maar dus eerst die kant op,’ een arm zwaait in de richting. ‘Kala?’
‘Dank, dank, zullen het nu zeker vinden!’

‘Kala?’ De goede man springt overeind. Wij moeten er bezweet, gekreukeld en oververhit uitzien, na een paar uur wandelen, al was het uit de Griekse zon. Hij is zelf onvermoeibaar.
‘Kala!’
‘Nice, Nestor? Was it?’
In het voorbijgaan knikkend lopen we de trap op.

Hij heeft onze koffers al gehoord als we ze op de dag van ons vertrek naar de trap rollen.
‘Kalimera! Kala?’ Panagiotis is al halverwege de trap naar boven. ‘Wacht, wacht! Ik help met koffers!’
Voor ik het besef, heeft hij er al eentje naar beneden gesjouwd en holt hij terug voor tweede. 
‘Kala? Uw verblijf hier? Naar tevredenheid?’
We kunnen dit alleen maar bevestigen, waarop hij zijn stralende lach toont.
‘Waar gaat u nu  heen? Oh, Koroni? Yes! Neem dan deze weg…..’
Ik laat hem alle informatie geven die hij heeft en zeg maar niets over de wegenkaart in mijn hand en de route die ik zelf allang bekeken heb. Als wij aanstalten maken om te vertrekken, springt hij weer op.
‘Wacht! Ik help met koffers naar auto!’
Hij schiet ons voorbij, pakt alle twee de koffers tegelijk op, in elke hand één, holt – ja! Holt! – de deur uit, het pad af, naar de auto…. ‘Kala? Goede reis en fijne vakantie verder….’

(Visited 36 times)

2 Comments

  1. Beste Dorethé, ja hoor geen probleem. We logeerden in To Kastro. Prima hotel, mooie kamers met uitgebreide kitchenette en fijne douche. Vlakbij het centrum van Pylos en bij het Kastro.
    En dus ook een heel behulpzame eigenaar!
    Mvg Erika

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *