Kalimera! Kalimera!

Ik kijk om me heen maar ik zie niemand. 
‘Kalimera! Kalimera!’
O, maar het geluid komt van beneden. Als mijn ogen het volgen dan zie ik het. Een breedlachend gezicht, een en al hartelijkheid uitstralend. Ik had haar nog niet gezien, want ze zal niet groter zijn dan anderhalve meter. Ik schat haar zeker tien jaar ouder dan ik.
‘Kalimera! Welcome!’ Haar stemvolume maakt haar geringe lengte meer dan goed. En dan bespeur ik nog iemand. Achter de balie staat een man. ‘Hello!’ groet hij, op rustige toon. Haar echtgenoot, vermoed ik. Deze baas zal dik in de zeventig zijn. 

Ze runnen dit hotel met z’n tweeën, mensen op leeftijd, maar met een energie waar ik jaloers op ben. We krijgen een bordje met koekjes mee naar ons appartement en ook een koud flesje bier, dat even later helaas uit de koelkastdeur op de plavuizen in gruzelementen valt. Balen, maar het heeft ons geleerd om een dergelijke ravage op te ruimen en te reinigen met behulp van slechts één opgeofferde handdoek.

‘Kalimera! Kalimera!’ roept ze ons vrolijk toe, zodra we verschijnen voor het ontbijt, tweemaal, eentje voor elk van ons, denk ik.‘Good morning!’ volgt hij, consequent in Engels. Hij weigert Grieks met ons te spreken, ook als wij in ons beste Grieks reageren. Waarschijnlijk kan hij niet geloven dat toeristen dit doen. 
‘Breakfast is ready!’ Met een wijds armgebaar zwaait ze naar allerlei lekkers, beslist uit eigen keuken. Zij spreekt slecht een paar woorden Engels, de rest gaat met gebaren en mimiek.
‘Ti kanete?’ vraagt Paul. Hoe gaat het?
‘Ohhh!’ ze giechelt als een jong meisje, met een verraste blik, hij kijkt toegeeflijk toe. ‘Kala! Kala!’ Bedrijvig wijst ze wat gerechten aan. ‘Cheese! Eh, eh…. sugar, sweet, ehhh, kolokythákia…’ ze kan niet op het Engelse woord komen. ‘Zucchini?’ help ik. 
‘Yes! Yes!’ roept ze dankbaar. ‘Kè omelet! OK?’ Nou en of het OK is. We eten te veel, omdat het zo lekker is.

‘Kalimera! Kalimera!’ schalt het over het terrein. Ze zwaait ons toe terwijl we de koffer in een hoek zetten.‘Good day! Leaving today?’ vraagt hij vanachter de balie.
Vrechie… ‘ ze wijst naar de lucht, hoofdschuddend. ‘Vrechie. Het gaat regenen…’
‘Rain starts today,‘ meldt hij somber, terwijl hij ons reçu overhandigt.
‘Wait! Just moment!’ Ze steekt haar hand op, springt naar een wijnrek en trekt er een fles uit om die in mijn handen te drukken.
‘Krassi! OK?’
Nou en of dat OK is. ‘Efcharisto!’ roepen we uit en heel voorzichtig doe ik de fles in de tas, het lot van dat biertje in gedachten.
Parakalo! Parakalo! Graag gedaan!’
‘Have a nice day!’ vult hij aan. Minzaam knikt hij ons toe.

(Visited 5 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *