Kort

‘Als ik klaar ben, dan wil ik eigenlijk eerst een korte reis maken. Even weg, voordat ik aan de rest begin…..’ Mijn oudste zit een beetje  voor zich uit te mijmeren.‘Oh, dus nog voordat je die drie maanden gaat werken in Barcelona bedoel je?’ informeer ik, toch wel enigszins verbaasd, want hij wil so-wie-so de dag na de diploma-uitreiking gelijk weer op pad. Weg uit Nederland.
‘Ja, zodra ik mijn diploma heb. Eigenlijk wil ik dan wel twee weken naar Korea of zo. Mensen opzoeken….’
Direct schiet ik in een giechelbui, waarop hij me verbaasd aankijkt. ‘Ja, is dat gek of zo?Even kort weg? Hahahahaa!’  Ik zie ook Paul naast mij fijntjes grijnzen. ‘Kort! Even! Dan denk ik aan iets simpels. Een weekje Vlieland of een weekendje Berlijn of zo…. Maar Korea!
Olaf haalt zijn schouders op. ‘Ja.’  Een beetje meewarig blikt  hij rond.  ‘Moet alleen wel geld verdienen voor het vliegticket natuurlijk…’

Nu kent hij natuurlijk inderdaad wat mensen in Seoel. En in Chili, in Argentinië. In Zweden, in Engeland,  waar niet eigenlijk? Allemaal voormalig bewoners van 11 Ohama Avenue, Manly, Sydney, met wie ook allerlei plannen gesmeed zijn om elkaar waar dan ook ter wereld weer te ontmoeten en op te zoeken.
‘Is leuk hoor!’ Onverstoorbaar gaat mijn zoon door.  ‘Ga ik ook naar Noord-Korea….’ Zijn ogen glimmen van pret als hij de vraagtekens op onze gezichten ziet. ‘Nee,’ met een brede grijns schudt hij zijn hoofd. ‘Kan niet, maar toch een beetje. Ga ik naar de gyeong-gye.’
‘De wat?’
‘De gyeong-gye,’ herhaalt hij. ‘De grens, met Noord-Korea. Dat is daar een toeristische attractie! Dan staan van die huisjes en daar kun je in en daar doorheen loopt de grens en dan sta je dus een stukje in Noord-Korea!.’ Een stralende blik. ‘Gaaf toch? Je mag alleen niks, ook geen foto’s maken. Maar je kunt wel zeggen dat je in Noord-Korea geweest bent!’
‘Maar je wilt dan daarna, na geld verdienen in Barcelona, nog steeds een jaartje op reis?’ vraagt Paul, net als ik af en toe het tamelijk onnavolgbare en wispelturige spoor bijster. Olaf knikt. ‘Ja! Of ergens een tijd werken of zo. Misschien in Japan…..  Als ik in Japan ben  ga ik ook naar Nagasaki. En Hiroshima.’
Tegenover mij zie ik mijn jongste stoïcijns zijn eten wegkauwen. Hij bemoeid zich niet met het gesprek en lijkt zich nergens mee rover te verbazen, als het over zin broer gaat.
‘Zou jij ook niet willen?’ vraag ik nieuwsgierig. ‘Je zegt helemaal niks?’
‘Neu…. ‘ komt er, schouderophalend, tussen twee happen door. ‘Ik luister wel hoor. Dat is Olaf he. Maar ik? Neu….’
‘Reisje Dordrecht dan, maar niet verder?’  Daar plaagt Paul hem wel vaker mee.
‘Ja, ik hoef niet zo ver,’ zegt Sander. ‘Zoetermeer, Amsterdam of zo…… ik vind het best zo hoor.’ De volgende hap verdwijnt zijn mond in.

‘Maar ik ga eerst mijn kamer behangen!’  Olaf staat op  en begint de tafel af te ruimen. ‘Wit, heb ik nu besloten. En dan komt mijn nieuwe bed en een nieuwe kast, en zo!’
‘Maar, als ik een misschien rare vraag mag stellen,’ begint Paul voorzichtig. ‘Als je over vier maanden weg wilt, zou je dan niet al te veel geld besteden aan de restauratie van je kamer hier? Want eh…, dan heb je hem klaar en dan slaap je er een week in dan dan vertrek je weer voor een jaar?’
Peinzend knikt mijn zoon. ‘Jaaaa…. Dat is waar. Maar ik maak het niet zo duur hoor. En als ik morgen begin, dan heb ik er toch nog vier maanden plezier van!’

Zoals zo vaak bedenk ik me hoe verwonderlijk het is om twee zo verschillende kinderen te hebben. Als dag en nacht.  En hoe leuk dat is.

(Visited 7 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *