Licht op mijn huid – Rita Spijker

Fysiek ongemak, veel fysiek ongemak. Dat is wat vanaf regel 1 op mij afkomt. Uitgebreid en steeds terugkerend de geur van mensen en hun niet heel smakelijke geluiden, dit zeer zeker tot mijn persoonlijke afkeer.
Fysiek ongemak ook van Moon als het gaat om de vele taboes op het gebied van lichamelijkheid en seksualiteit waarmee zij in een bekrompen, beklemmende, eenzame omgeving is opgegroeid en waaronder zij tot ver over het graf blijft lijden. Ook haar eigen merkwaardige fysieke gewoontes en de best aparte onderwerpen die zij fotografeert, dragen bij aan de sfeer van ongemak, schaamte en onzekerheid.

Licht op mijn huid

Na haar vaders dood keert Moon terug naar het huis waar ze is opgegroeid. Binnen enkele maanden wonen er drie mannen bij haar op de landelijk gelegen hoeve: neef Henk, kunstenaar Ties en de mysterieuze Chalid. Moon raakt verstrikt in de grote belofte die ze haar vader op zijn sterfbed heeft gedaan en haar gevoelens voor de drie mannen.

Ik geniet erg van de mooie, dromerige schrijfstijl van Rita Spijker. Het proces dat Moon zichzelf uiteindelijk kan bevrijden, is prachtig ingekapseld in de ontwikkeling van het verhaal.
‘Ik ben Moon en ik houd mijn belofte’. Een vreselijke kramp die met liefde niets te maken heeft. Het enige waar zij zich mee bezig houdt is zaad…
‘Een echt vrouwenboek’? Ik kan me voorstellen dat dit in de pers zo is genoemd. Maar wat mij betreft een juweeltje.

Eerder verschenen onder de titel ‘Hemelkind’.

Marmer Boeken, 2011
256 pagina’s
ISBN 9789460680595

(Visited 7 times, 1 visits today)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *