Lui

We gaan naar Evia, het grote bergachtige eiland ten oosten van Attica, nieuwsgierig hoe het daar is. Evia is nog lekker onbekend bij de doorsneevakantiegangers. Het heeft veel groen, riviertjes en mooie dorpen. We richten ons op de zuidelijke helft, vanege de bergen en kloven. Je kunt er heerlijk wandelen. Veelbelovend! Dit staat allemaal in de reisgids.
Alleen zien we er heel weinig van. Want we zijn lui.

We logeren in een hotel in Eretria, pal langs de kust, met een eigen strandje en ligstoelen onder de parasols. Het blijkt dat we heel erg weinig ondernemen. Lui zijn, af en toe is het heerlijk om daaraan toe te geven. 
‘Volgens mij gaan we hier heel lui zijn’, voorspelt Paul. Ik vermoed dat hij gelijk gaat krijgen.

We vallen neer op een strandstoel langs het water. Onder die parasol. Het geluid van de zee, de geur van zoutwater, hoe rustgevend wil je het hebben? 
Voor drankjes hoeven we niet eens uit de uit stoel te komen, die worden vanuit de bar gebracht. Boekje erbij, kopje koffie en wat later op de dag een Grieks biertje of een glaasje wijn…. het maakt ons loom en tevreden.

Ik geef toe, af en toe bekruipt me eventjes een soort schuldgevoel dat mij toefluistert: ‘Zeg, moet je niet eens …. eh… gaan kijken ergens, ergens naartoe, een ritje maken, wandelen? Iets dóen?’
Mijn moeder zou dit nooit goedkeuren, deze ledigheid. Gelukkig dient zich het antwoord ook wel vrij snel aan.
‘Nee hoor, dat hoeft helemaal niet. Niks moet, alles mag. Je hebt vakantie! Je doet lekker waar je zin in hebt!’

We zwemmen een beetje in de zee, slenteren wat door het dorp, langs de boulevard, we neuzen in leuke winkeltjes en eten lekkere dingen aan de haven. Zelfs maken we een ritje door de prachtige bergen in het binnenland.
‘Volgens mij zijn we hier heel lui,’ constateert Paul na een dag of wat.

Het leven is mooi, en het hoeft niet zo ingewikkeld te zijn.

(Visited 2 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *