Mannetje op de berg

Bergthee wil ik meenemen, terug naar huis. De heerlijke, geurige, kruidige Griekse bergthee. Twee jaar geleden had ik dit gekocht bij het Mannetje op de berg Kerkis, tijdens onze klimtocht naar de grot van Pythagoras. Dat ben ik weer van plan.
Vol verwachting naderen we de plek waar het Mannetje toen met zijn simpele houten kraampje stond, iets over de helft van de tocht, naar boven, langs de kant van het pad. Dezelfde bordjes als toen, gespijkerd aan een grote olijfboom, met een opsomming van zijn waren, lieten ons weten dat hij er nog steeds moest zijn. Dus met goede hoop lopen we verder.
En ik wist het nog van de vorige keer, maar wat is het hier prachtig, met al die bloemen, struiken, vlinders, kruiden en fantastische olijfbomen. En de aroma’s! De tijm en rozemarijn groeit hier zo weelderig in enorme struiken dat ik mij weer voorneem om straks op de terugweg wat takjes tijm en salie te plukken.
En ja, daar is het! We zien het kraampje onder de olijfbomen opdoemen en mijn ogen zoeken het mannetje. Maar waar is hij? En waar zijn alle zakjes kruiden, en thee? Wat wij zien, is een lege kraam, wat planken onder een doek. Onbemand.
‘Hij is er nog niet!’ constateert Paul. Daar lijkt het wel op, ja. Maar jeetje, zou er iets met hem zijn? Het was tenslotte al wel een behoorlijk oud mannetje…..
‘Kom, we gaan boven een Fix drinken!’ zegt Paul. Nou, verder dan maar. Teleurgesteld loop ik door. Jammer, maar nu het mannetje er niet is, zal ik mijn bergthee maar gewoon in een winkel kopen…..

Warm is het wel, al is het al eind van de middag. Wat zal die Fix straks sissen op mijn tong!
Het uitspanninkje staat aan het eind van het pad onder aan de trappen die naar de grot leiden. ‘Nee toch!’ roep ik, als wij er bijna zijn. ‘Hij is óók dicht!’
Paul grijnst. ‘Nee joh, vast niet.’ En dan zie ik het ook. ‘O nee, gelukkig. het leek net helemaal afgesloten…’. Opgelucht zak ik in een stoel. Het was toch wel een behoorlijk klimmetje, de berg op.
De uitbater groet Paul vriendelijk. ‘Γιεα σου! U bent hier eerder geweest!’ Het klinkt niet eens als een vraag, maar gewoon een constatering. Hij herkent ons! De man knikt bevestigend als Paul helemaal verbaasd vertelt dat wij hier inderdaad 2 jaar geleden ook waren. Fix heeft hij niet, wel Alfa. Ook goed!
Hij verkoopt ook wat producten, dat wist ik nog, en kijk, ook bergthee! Ik besluit die hier te kopen en ik neem gelijk een flesje olijfolie mee. ‘Zelf gemaakt!’ zegt hij trots.

Op weg terug naar beneden zie ik beweging bij kraampje van het mannetje. ‘Hee! Daar is hij!’roep ik. ‘Toch nog!’ En inderdaad. Het mannetje van de berg is net zijn spullen van zijn bromfiets aan het afladen om ze in zijn kraam uit te stallen.
’ Γιεα σασ!’ Uitnodigend zwaait hij met kersen en biedt ons een handje aan.
En daar liggen ze, de zakjes bergthee. En oregano, tijm. Ik wil ze alle drie. Wat maakt het uit, het komt allemaal wel op! Het mannetje verzamelt mijn aankopen en voegt een extra zakje salie toe.
‘Voor u,’ straalt hij.
‘Wij waren hier twee jaar geleden ook,’ vertelt Paul dan, ‘en we zijn speciaal teruggekomen, voor ú!’
Dat raakt hem enorm. Het mannetje is helemaal ontroerd. ‘Oh…. Echt?’ stamelt hij, en schudt ineens Paul ferm de hand, en daarna mij ook. ‘Speciaal?’ Hij komt bijna niet uit zijn woorden.
Dan verdwijnt hij weer naar achteren om terug te komen met nóg een zakje salie. ‘Alstublieft, voor u…… omdat u dat zei, dat u speciaal terugkomt voor mij…..’.
Hij neemt afscheid van ons met alle goede wensen die in hem opkomen. ‘Geluk! Gezondheid! Ja, vooral veel gezondheid! Fijne vakantie op het mooie Samos nog…..’

See you next time! Γιεα σου!

Geef een reactie