Pathétique

De mensen in het zaaltje van het zorgcentrum hoeven niet stil te zijn, een beetje kletsen mag. Ze zitten aan tafeltjes dan ook gezellig te kwebbelen, met kopjes te rammelen of ruzie te maken. In een hoek zitten er een paar te rummikuppen, zich werkelijk helemaal niets aantrekkend van de live muziek. Maar ja, misschien zijn ze wel doof. Wie zal het zeggen?

Elk jaar is het culturele evenement De Verbeelding iets om naar uit te kijken in het dorp. Twee dagen een propvol programma van uitvoeringen en tentoonstellingen door en voor de inwoners. Dit pianorecital is er één van. Wij kennen de pianiste en komen speciaal naar haar luisteren, maar we zijn opvallende verschijningen tussen het andere publiek, dat vooral bestaat uit bewoners van het zorgcentrum die zich toevallig toch al in de recreatiezaal bevinden.

De pianiste zit haar vingers nog even warm te spelen, voordat de nog jonge gastvrouw haar aankondigt en zij Mozart inzet.
Na een minuut of twee zie ik haar aankomen schuifelen. Een oudere dame met rollator. Ze ziet er heel  verzorgd uit, mooie jurk en schoenen, chic kapsel, make-up – ze zal ergens in de 80 zijn, schat ik in. Haastig, voor zover mogelijk met die rollator, trippelt ze naar de gastvrouw. ‘Zeg,’ hoor ik haar fluisteren, ‘het hoeft niet stil te zijn, klopt dat?’
‘Ja, dat klopt hoor!’ knikt de gastvrouw blij, ze doet de dame graag een plezier. ‘U mag gewoon praten, rondlopen, koffie drinken, fijn hè?’ Tevreden handenwrijvend wil ze zich weer afwenden.
’Nee!’
De oudere dame verheft haar stem een beetje. ‘Helemaal niet fijn, dus! Ik hou daar niet van! Kan het niet gewoon stil zijn tijdens het concert?’
Het meisje staat eigenlijk een beetje met haar mond vol tanden. Dit gaat niet zoals gepland, of volgens verwachting. Ouderen wíllen niet stil zitten luisteren, ze willen kletsen rammelen en kibbelen. Waarom deze dame dan niet?
‘Tja, jeetje, mevrouw…..’ hakkelt ze besluiteloos, ‘Ik kan nu niet iedereen gaan verbieden om te praten……..’
‘Nou, kun je niet vragen of ze dan een beetje zachtjes willen doen? Want dit is helemaal niks!’ Ze geeft het nog niet op, de oude dame.
De gastvrouw slikt, maar komt dan ineens bij zinnen. Ze trekt een stoel bij, vlakbij de piano. ‘Gaat u hier maar lekker zitten. Heeft u heel weinig last van de andere bewoners…..’
’Nou, goed dan…’ mompelt de dame nog, maar ze laat zich toch voorzichtig zakken in de aangeboden stoel.

Pfff, denk ik. Wat heb je toch overal en altijd zeurpieten ertussen zitten…

Onverstoorbaar speelt de pianiste door, intussen is ze het middendeel van Beethovens Sonata Pathétique gestart en de oude dame zit nu geboeid te luisteren. Onbeweeglijk en doodstil in haar stoel, haar handen op haar knieën, een beetje op de maat meetikkend. Dacht ik. Maar dan zie ik het ineens.

Als mijn ogen blijven rusten op haar vingers zie ik de minuscule bewegingen die ze maken, exact gelijk met de muziek. Ze gaan mee met de melodie omhoog, omlaag; lange noten, korte; linkerhand en rechterhand… de vingerzetting voor het hele stuk. Haar handen op haar knieën als op een klavier.

De dame zit niet gewoon de maat te tikken. Nee, ze musiceert. Ze speelt mee met het pianostuk dat we horen. Ze speelt piano, in haar hoofd en uit haar hoofd. Verder zit ze doodstil, onbeweeglijk, zich geheel niet meer bewust van haar omgeving. Haar blik is leeg, triest, starend in de verte. Starend in het verleden?

Nu ben ík het die geboeid zit te kijken en ik moet even slikken. Welke herinneringen zou de dame beleven? Wat beweegt haar? Wie weet, was zij jaren geleden ook pianiste. Wie weet hoe erg zij haar muziek mist…

Laat ik voortaan maar niet meer zo snel oordelen. Ik geloof niet dat deze oudere dame een zeurpiet is.

(Visited 18 times, 1 visits today)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *