Postuur

Het was een poging die toen heel plotseling begon en eigenlijk ook weer heel plotseling tot een einde kwam. Achteraf kan ik me afvragen waarom ik het eigenlijk deed, want tot die bewuste dag had ik me er geen moment druk over gemaakt. Ik stond er gewoon nooit echt bij stil, ik stond überhaupt nooit stil bij mezelf. Tot die dag dat onze huisarts een heel voorzichtige opmerking maakte.

Ik heb het over Gewicht, en Afvallen.
‘Iets minder gewicht zou al helpen,’ zei hij diplomatiek, ‘om diabetes te voorkomen…. ‘ Want suikerziekte zit hier en daar in mijn familie en vanzelfsprekend wil ik wel voorkómen dat ik dat ook krijg. Dat was het moment dat er heel plotseling een knop ergens omging. Gewicht. Aha. Ik moest Afvallen, en wel onmiddellijk. Dus ik – de Tinus Plotseling als ik ben – ging direct de strijd aan tegen al die kilo’s waarvan ik me tot dat moment niet bewust was dat zij aan mij zaten.

Van mijn (door mij zelf vrijwillig opgelegde) dieet mocht slechts een koolhydraatje of 2 per dag eten, en ja hoor, de kilo’s vlogen eraf. Over de nadelen had ik het maar niet. Maar zo’n eetpatroon is niet vol te houden en, eerlijk gezegd, het is ook niet heel gezond. Hoe groot het succes dus ook was (echt!), het kon nooit een blijvend karakter hebben. Want na verloop van tijd moest ik weer langzaam meer koolhydraten toevoegen aan mijn voer – tja, je hebt ze nou eenmaal nodig. En vanaf gram 1 zag ik mijn gewicht weer toenemen. Héél langzaam, maar gestaag. Het is gewoon niet te doen.

Nu, terugkijkend op die enkele foto van mezelf uit die toch al treurige periode uit mijn leven van twaalf jaar geleden, zie ik gelukkig wel een verschil, ondanks het vergelijkbare aantal kilo’s waaruit ik besta. Het opgeblazen, witte gezicht van toen zie ik niet terug, dat is vertrokken. Nu zie ik mij, ondanks weer wat meer vet, met een compleet andere uitstraling, ik durf te zeggen wel 180 graden gedraaid – ten goede. En het is uitstraling die het doet.

Maar even plotseling als ik ermee begon, had ik er ook weer genoeg van. Want ik begreep er niets van. Ik at normaal, zelf minder dan ooit, veel groente en volkoren spullen. Zoals in mijn hele leven dus. Nooit ergens last van. Maar waarom blijft het dan nú allemaal hangen?  Als je hele leven in het teken gaat staan van eten, wat je wel en wat je vooral níet mag, en niks helpt, dan klopt er iets niet.

Ik had er geen zin meer in. Beter is het om gewoon te eten, met gezond verstand. En er vrede mee hebben dat ik geen 25 meer ben; en dat ik behalve dit ook nog te maken heb met genen. De dames en heren met al generaties lang graatmagere familieleden boffen (mochten ze daar prijs op stellen). Maar bekijk mijn vóór- en mede-moederen, dan weet iedereen wat ik bedoel.  Daaraan kan ik – niemand- ontsnappen. Tenzij ik mezelf ga uithongeren. Daar heb ik dus geen zin in.

Het was een poging die heel plotseling begon en eigenlijk ook weer heel plotseling tot een einde gekomen is. Ik stond er nooit bij stil. Achteraf moet ik constateren dat ik tot die bewuste dag mijzelf misschien wel gewoon accepteerde, zonder enige kanttekeningen, twijfels of vraagtekens. Dat ga ik weer doen.

Jammer dat er wat gewrichten hier en daar wat krakkemikkiger worden. Ik ben 60 en mijn postuur oogt ook ongeveer zo, mensen schatten mij desondanks tien jaar jonger en ik voel me 30. Dat is voldoende en ik mag er trots op zijn.

Geef een reactie