Praktijk

Ik wil eigenlijk niet meer méér werken.
Het lijkt leuk, die nieuwe functie, althans, het sollicitatiegesprek dat ik daar gehad heb. Ook zal het beter betalen. Bij terugkeer naar mijn oude baan, na mijn detachering, ga ik erop achteruit. Maar full time werken? Never nooit niet. Niet meer. Nu niet meer, nu ik al een aantal jaren geniet van vier dagen vrij na drie dagen werken. Leve de seniorenregeling van het Rijk! Bovendien wil ik zo snel mogelijk stoppen. Zodra het kan. En dat is misschien al over twee of drie jaar!
Dus ik zeg het hardop. ‘Ik wil eigenlijk niet meer méér werken.’

Waarop Paul vraagt of ik dan niet iets anders zou kunnen doen, om het verlies aan inkomen een beetje te compenseren. Het volgende komt er heel voorzichtig uit. ‘Lesgeven, misschien?’
Omdat hij eraan gewend is dat ik elke suggestie in die richting jarenlang vol afschuw van de hand heb gewezen, is mijn reactie een waarschijnlijk volslagen verrassing.
‘Nou, dat is misschien niet eens zo’n gek idee!’
Terwijl Paul me met open mond aanstaart, ga ik verder. ‘Het is in ieder geval iets van míj. Niet voor een baas. Van mijzelf. Vrij…’ En, de opmerking van mijn oudste, een tijd geleden, is blijven hangen: ‘Waarom ga je niet gewoon doen waar je voor geleerd heb?’

Misschien ben ik zelf nog wel het meest verbaasd, als ik mezelf hoor praten. Ik? Weer lesgeven? Jarenlang heb ik er absoluut geen zin meer in gehad. Maar mijn weerzin tegen het werken voor een baas groeit bijna met de dag; de hele dag in opdracht dingen doen waar ik een hekel aan heb staat me meer en meer tegen. Ik heb een afkeer van het systeem waarbij je zo afhankelijk bent van een werkgever, omdat je nou eenmaal geld nodig hebt om te leven. Wanneer moet je dan leven?

Het idee is geboren en het hek van de dam. Voor de dag om is, zit ik te bruisen van de ideeën en staan we op zolder de praktijkruimte opnieuw in te delen. Wat een mooie lesruimte! Een website is snel gemaakt en de bijbehorende Facebookpagina ook.
Ga je weer lesgeven? De reactie van oudste plopt binnen, direct nadat ik de website online heb gezet. Ik dreig net toe te gaan geven aan de hardnekkige twijfel (Help! Doe ik dit echt? En als ik er nou niks meer van kan?).
Wat leuk!
En ik heb ervoor geleerd, toch?

Onverwacht wordt er twee dagen later een cello bezorgd. Een gloednieuwe, mét strijkstok, jawel. Nu is het mijn beurt om met open mond toe te kijken hoe Paul hem triomfantelijk uitpakt. Al mijn bezwaren slik ik in als hij glunderend aankondigt: ‘Je hebt je eerste leerling! Ik!’
O jee. Nu móet ik wel! Maar kán ik het nog wel? Er is zoveel veranderd natuurlijk tijdens al die jaren dat ik uit de muziekwereld ben geweest. Nieuwe lesmethodes en zo….. daar zal ik een onderzoek naar moeten doen. Ik begin met het uitzoeken van mijn eigen bladmuziek en leg dit overzichtelijk in een nieuwe, voor dit doel aangeschafte kast. Als mijn grootste trots: de digitale piano! er ook staat, kijk ik tevreden rond. De lesruimte is er! 

En wat is het heerlijk om weer wat muziek te maken. Op niet-werken-dagen speel ik piano. Eindelijk tijd voor Beethoven, wat ik al jaren wil. Koptelefoon op en studeren. Geen mens dat er last van heeft!

Oeps. Stel dat zich leerlingen aandienen voor celloles… Weet je: laat ze maar komen!

(Visited 36 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *