Puber 2

Helemaal verzopen ziet hij eruit, mijn oudste, als hij ’s avonds thuiskomt. Nu giet het ook van de regen, dus zo gek is dat niet, maar er is meer. Dat zag ik wel.

‘Nat he?’ zeg ik meelevend. ‘Buiten?’

Hij knikt gelaten en op mijn vraag of het goed gaat, barst hij uit. ‘Nou, dat weet ik zo net nog niet!’ Kwaad is-ie. Nee: woedend. Zij sleutels smijt hij op tafel.

‘Het kan dus zomaar zijn dat ik deze periode helemaal over moet doen,’ blaast hij. ‘En dat alleen maar door zo’n kaa uu tt –wijf!’ Hoe verontwaardigd kun je zijn al student? Niet-begrijpend kijk ik hem aan.

‘Ja!’ gaat hij door, terwijl hij nijdig door de kamer beent. Nee: stampt. ‘Mijn opdracht is afgekeurd. Afgekeurd!’ Dat verbaast me inderdaad. Hij heeft er had aan gewerkt en het zag er goed uit. Vond ik.

‘En alleen maar door dat …  @##$%$@%!&*-wijf. Die is echt niet goed snik!!’ blaast hij en bijna stikt hij erin. ‘Echt niet! En niet alleen de mijne hoor. Van niemand was het goed!’

Dit klinkt als zijnde het grootst denkbare onrecht op aarde. ‘Echt niet te geloven!’ gaat Olaf door. ‘Zelfs van iemand die de kunstacademie gedaan heeft keurt ze het af! Nou jà zeg!’

Wij luisteren, Paul en ik.

‘Laat ze dan éérst eens uitleggen wat we moeten doen,’ briest mijn zoon. Daar zit wat  in.

‘Maar dat zullen ze toch wel gedaan hebben?’ luidt de voorzichtige vraag van mijn geliefde. Hierop vliegt mijn zoon meteen weer op. ‘Neej! Was dat maar waar! Ze heeft niks uitgelegd, helemaal niks! Nada! Noppes!!’ Op dat moment piept zijn mobiel; er komt een sms’je binnen. Hij graait hem uit zijn tas en kijkt. Kun je als student nog verontwaardigder worden dan deze al was? Dat kan.

‘Zie je!!’ Zijn stem slaat er helemaal van over, met zijn hand slaat hij op het beeldschermpje. ‘Van Max.’ Max is zijn studiemakker. ‘Van hem is het ook al afgekeurd!’

Onbeheerst trommelt hij een berichtje terug en vervolgt dan zijn relaas. ‘Ik heb precies gedaan was de opdracht was. Hoe moet ik weten dat dat niet voldoende is?’

Klinkt logisch. Stiekem voel ik me ook verontwaardigd – hoe dúrven ze mijn kind zo te behandelen?! – , maar ik ben eigenlijk ook zeer benieuwd naar de andere kant van het verhaal. Ik realiseer me heel goed dat wij die niet zullen horen. ‘En nu?’ informeer ik blijmoedig.

‘Nou, ik zal een herkansingsopdracht moeten maken,’ antwoordt hij gemelijk. ‘Kan ik wéér beginnen! Fijn!’

Wij snappen wel hoe dat voelt. ‘Weet je wat?’ stel ik voor,’ vergeet het dit weekend maar even. Stort je nu eerst op je her-tentamen van maandag….’ Want ook zijn tentamen moet over. Dat  heeft ons niet echt verbaasd, want Olaf had luidkeels zijn strategie en berekeningen lopen verkondigen over het minimale wat hij goed zou moeten doen om het tentamen te halen. En moeite voor ietsje méér ging hij echt niet doen.

Laat hij nou één – 1 – foutje teveel gemaakt hebben………. Eentje!

Hij kalmeert alweer een beetje. Zijn mobiel loopt vol (moeten ze nodig wat zeggen van meisjes!), vol met meldingen van teleurgestelde en beledigde studiegenoten. Gedeelde smart en zo, dat scheelt altijd. ‘Stom wijf!’ Nog een laatste stuiptrekking,’ Ik wil echt géén les meer van dat @#$@!%##-wijf hoor!’

(Visited 1 times, 1 visits today)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *