Sarah McCoy, Het oude huis

Een grimmig geschreven boek. Twee vrouwen, twee verhaallijnen, met anderhalve eeuw daartussen. Dat vind ik altijd een heerlijk gegeven, vooral als die twee lijnen ergens bij elkaar komen en er mysteries ontrafeld worden. Het duurde heel lang voordat dit gebeurde in dit boek. Zoals ik zei, de toon is grimmig, vooral bij de gedeeltes van Eden. Nu is zij ook boos, dat klopt dus wel en het is mooi om te lezen hoe zij ontdooit en zich opent voor andere mogelijkheden dat datgene waar zij zich de afgelopen jaren op heeft stukgekeken, namelijk zwanger
worden. Dat is niet gelukt en het lijkt alsof zij daardoor de zin van haar leven kwijtgeraakt is. Een buurmeisje en een hond maken daar verandering in, naast natuurlijk de vondst van een anderhalve eeuw oud poppenhoofd.  Dat is de link naar Sarah uit de 19e eeuw, tegen de achtergrond van de strijd tegen de slavernij. Overigens hebben Sarah en haar familie echt bestaan en hun rol in die strijd is van historisch belang geweest..
Het verhaal kabbelt door naar het eind, zonder echt onverwachte wendingen. Voor mij ontbreekt een echt plot, een climax. Ineens is het boek uit. Dat verbijsterde mij een beetje en ik bleef wel enigszins teleurgesteld zitten. Ergens had ik toch nog op iets meer gehoopt, iets onverwachts aan het slot.
Natuurlijk, er zijn zeker paralellen tussen Eden en Sarah, maar die berusten op toeval en hebben niets te maken met het huis.

De schrijfstijl is soms wat overdreven als het gaat om details en formuleringen die als fraai en bloemrijk bedoeld zijn. Dit komt af en toe onecht over op mij. Maar dat kan ook liggen aan het feit dat de originele taal van het boek Engels was, en geen Nederlands.

[yasr_overall_rating]

Uitgeverij De Boekerij
365 pagina’s
ISBN 978902257815-5

 

 

Geef een reactie