Screening

‘Mijn screening is even on-hold gezet,’ zegt hij stralend, terwijl hij zich zo lang mogelijk uitstrekt op onze te korte tweezitsbank. ‘Had ik dat verteld….? Niet verteld?’ Heel even wordt zijn blik naar mij onzeker.
Mijn hart mist een slag. On-hold? Het zal toch niet? Het zal toch niet zo zijn dat de ambities van mijn oudste doorkruist gaan worden door acties in het verleden van, eh,……? Kán dat?
‘Nee,’ zeg ik ademloos, ’had je nog niet verteld, nee……’ De ogen waarmee ik hem aankijk, moeten kogelrond zijn. Ik verwacht het ergste. We komen er gewoon nooit meer vanaf, schiet er voor de zoveelste keer in de afgelopen twaalf jaar door me heen. Een soort levenslang. Hij merkt het niet, of laat dat in ieder geval niet merken. Met een grijs gaat hij dan verder.

‘O! OK! Nou, het duurt allemaal wat langer. Ik moet een verklaring aanvragen bij de Federal Police in Australië, maar daarvoor had ik dus ook een geboorteakte nodig en zo…..’
Ik merk dat ik al die tijd mijn adem heb ingehouden. Met een diepe zucht kan ik die weer laten ontsnappen. Ooooh, gelukkig. Het heeft er niks mee te maken.
‘O jeetje,’ krijg ik eruit. ‘Australië….’
‘Ja, ik heb daar natuurlijk een jaar lang gezeten,’ mijmert Oudste. ‘En nu wil Defensie een verklaring dat ik daar niks heb uitgehaald en geen rare contacten heb gehad en zo……’
Ik kom alweer een beetje bij. Dat is het dus. Het jaar in Sydney.
‘Had ik trouwens niet verwacht hoor,’ vervolgt hij. ‘Trouwens, waarom moet ík dat doen? Kunnen zij dat niet zelf? Lijkt me dat zij veel gemakkelijker aan die informatie kunnen komen dan ik…’
Ik denk dat hij gelijk heeft, maar mijn opluchting is groter dan mijn medeleven. Zo erg is het trouwens niet, een verklaring aanvragen.
‘Ja,’ gaat mijn altijd zelfverzekerde, optimistische Oudste verder, hij richt zich tot zijn oma, mijn moeder die hier is voor onze uitgebreide kerstlunch.
‘Dat is voor Defensie, Ik krijg daar een baan. Nou ja, ik bedoel, een soort detachering ook….’ Hij legt uit hoe het zit, dat hij vanuit CapGemini naar derden wordt uitgezonden voor projecten. Nu krijgt hij een nieuw, langdurig project te doen bij het ministerie van Defensie en daar verheugt hij zich mateloos op. Maar daarvoor is een screening nodig die niet mals is. ‘Maar láng zo erg niet als voor de politie hoor, of voor de AIVD!’ verzekert hij ons opgewekt.
Mijn moeder, met haar bijna 92 jaar in het koppie nog net zo kien als altijd, wordt helemaal enthousiast en vraagt hem het hemd van het lijf.
‘Maar ja, ik moet dus een geboortebewijs hebben en dat moet ik inscannen en doormailen, met nog wat formulieren. Oh ja,’ bedenkt hij dan, ‘jammer zeg dat ik het nu niet meegenomen heb, kon ik dat hier even doen….’ Tja, alles is dicht met kerst. Dan, schouderophalend: ‘Nou ja, ik kom wel even langs van de week…..’
‘Hoe lang gaat dat duren?’ wil ik weten. ‘Wordt het nou veel later dat je daar kunt beginnen?’
‘Hangt af van Australië!’ zegt hij vrolijk. ‘Maar vast niet lang. Twee weken later dan gepland of zo…. Komt goed. Ik heb toch niks gedaan? Dus……’ Vol vertrouwen neemt hij nog een slok.

De eeuwige optimist. O, ongetwijfeld komt het goed, die verklaring komt er echt wel. Alleen ken ik de snelheid van de ambtelijke molens in Sydney niet, maar ik hoop het voor hem dat hij gelijk heeft en dat het niet maanden uitstel geeft. Tegelijkertijd vind ik het heerlijk dat zijn vertrouwen in de mensheid nog niet geschonden is; nergens door, lijkt het wel.

Levenslang?
Nee hoor, gelukkig niet. Het steekt af en toe nog de kop op, maar het slijt wel. Laat ik daar nou ook maar wat vertrouwen in hebben.

(Visited 31 times, 1 visits today)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *