Terug!

‘O ja. Ik kom de 3e van februari terug…..’
Te midden van al zijn verengelste Nederlands valt deze niet eens op. De 3e van februari. Tussen neus en lippen, deze langverwachte mededeling. Het is vandaag 20 januari en we proberen al een tijdje inzicht te krijgen in het reisschema van mijn oudste. Zijn visum loopt 1 februari af, dat weten we al een jaar. Hij ook. Tot de laatste seconde rekt zij zijn verblijf in that Awesome place called Australia. Gelijk heeft hij. Het laatste loodje op school begint de 9e. Beter kan het niet uitkomen.
Maar daar is ook nog wat. School. ‘Heb je nou al een stageadres geregeld? Ik vraag het toch nog maar een keer, zo onopvallend mogelijk, tijdens het Skypen. Ik wist dat hij met een paar opties bezig was en zelfs een Skype-sollicitatiegesprek heeft gehad. Hij zou daar een paar dagen later uitsluitsel over krijgen. Omdat elk bericht daarna van hem uitbleef, was ik er eigenlijk al van overtuigd geraakt dat het niet gelukt was. De informatievoorziening naar ons toe is minimaal.
‘Maar dat weet je toch?’ komt het dan, hooglijk verbaasd. ‘Hè?? Ik heb dat toch verteld? Ik weet zeker dat ik het aan iemand verteld heb….’
‘Nee!’ roep ik, zijn woordenstroom stuitend. ‘Ik weet van niks! Maar vertel!’
‘Nou, dat was gelukt. Ik mag daar beginnen!’ Hij heeft een stageplek! Yes!
‘No worries!’ vervolgt hij, nog steeds een beetje verbijsterd. ‘Nee, allemaal geregeld. Ik moet daar op 9 februari beginnen. No worries! Jee, had ik dat niet vertèld dan.. ‘
Ik zucht even diep. Nee, dat had hij niet. Maar ik ben allang blij. ‘En school? Hebben ze het goedgekeurd?’
‘Oh, dat moet ik nog regelen ja,’ klinkt het opgewekt. ‘Maar dat komt goed hoor.’
Ik prijs zijn vertrouwen in de mensheid, dat ik overigens niet deel. ‘Hoe…?’
‘Even een mailtje sturen,’ valt hij me in de reden. ‘Gewoon, naar de examencoördinator. Ik heb trouwens sowieso niks van school gehoord…’ Dat laatste klinkt lichtelijk verongelijkt. ‘En dan moet ik trouwens ook maar eens mijn ticket gaan regelen. Misschien blijf ik nog een paar dagen in Seoel, weet ik nog niet…’, mijmert hij. ‘Lijkt me leuk. Als ik toch moet overstappen daar….. Hangt van mijn geld af. Als ik maar op 8 februari in Nederland ben hè.’ Hierna beëindigt hij het Skypegesprek en weer zucht ik.

Twee weken later stuur ik hem nog een What’s Appje. Weet je al meer? Van school? Of je terugreis?
Zijn antwoord komt onmiddellijk. ‘O ja. Ik kom de 3e van februari terug…..’
Hoe de reis zal gaan? Wel of niet met een kort bezoekje in Zuid-Korea? Weten we nog niet. Hij vergeet dat te vertellen. Maar dat hoor ik wel in mijn volgende Skypegesprek.

(Visited 7 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *