Terug?

Vlakbij de oversteekplek zie ik ze staan, net als ik rechtsaf wil slaan de parkeergarage in bij Schiphol. Uitgelaten, zwierig en luidruchtig.
Hè??Mijn mond valt open en prompt trap ik op de rem. Ik kijk nog een keer goed, knipper met mijn ogen, maar daar staan ze nog steeds: Olaf met zijn twee vrienden en een stapel koffers. Dat kan toch helemaal niet?
Dan krijgt mijn zoon mij in het vizier. Uitbundig begint hij te zwaaien. ‘Hallo mam!’ Breed grijnzend huppelt hij rond hun bagage. ‘Ja, daar zijn we weer!’
Ik weet nog geen woord uit te brengen. Wat dóen zij hier? Mijn zoon zit al een paar maanden in Australië, zijn vrienden ook. Pas ergens volgend jaar komt hij terug, voor eventjes. Hoe kan dit? Waarom weet ik van niets? Waarom moet ik hem toevallig tegenkomen net als ik bij Schiphol ben?

De auto laat ik staan waar hij is en spring eruit. ‘Jongen! Wat is er gebeurd?’
Een vrolijk-meewarige blik wordt mijn deel. ‘Gebeurd? Niks hoor!’ roept hij, zwaaiend met een rugzakje. ‘Gewoon, ik ben er weer!’
Natuurlijk ben ik blij hem weer te zien. Maar ik begrijp het niet. Zijn twee vrienden groeten me joviaal, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.
‘Maar…… ik wist helemaal niet…..’ begin ik, maar grijnzend onderbreekt Olaf me.
‘Was gewoon een heel onverwachte beslissing, mam. Ik dacht: ik ga naar huis! En zij ook.’ Dit laatste met een knik naar de twee andere jongens, die me vriendelijk aankijken.
‘Maar wat ga je nu doen dan?’
Zorgeloos haalt hij zijn schouders op. ‘Doen? Oh, geen idee. Weet ik echt nog niet. Ik zie nog wel!’

Hoe blij ik ook ben dat ik mijn oudste weer zie, er manifesteert zich ook meteen een soort blok op mijn maag als ik hem hoor praten. Hoe moet dit? Hij is terug en weet niet wat hij wil. Hij weet niet hoe hij verder wil, wat zijn doel is.
Hoe moeten we – moet ík – dit oplossen? Wát gaat hij doen? Wat wordt zijn plan? Hoe…..? Zorgen stapelen zich op diep in mij. Hoe we thuisgekomen zijn, weet ik niet meer. Tevreden, spinnend bijna als een kat, nestelt mijn zoon zich in zijn oude kamer en ik ga ook naar bed.

De volgende ochtend schuifel ik half wakker richting toilet. Ik loop langs de dichte kamerdeur van mijn zoon. Ja, Olaf is terug. Gelukkig wel, heelhuids, weer thuis. Maar waarom dan toch dat lood in mijn maag?
Oh ja, dat was het. Hij is terug, maar hij heeft geen idee wat hij wil, wat zijn doel is.... Hoe.…. Somber laat ik mij zakken op de pot en dan, op datzelfde moment, dringt het tot mij door.
Terug? Olaf? Welnee. Alsof hij dat zou doen. Ik glimlach voor mij uit, ondanks alles een beetje opgelucht. Hij is helemaal niet terug.Nee, ik heb gewoon weer flink liggen dromen.

Als ik tien minuten later mijn telefoon check, zie ik een berichtje, gestuurd vanuit Australië, om 05:00 uur onze tijd.
‘De farm in Mildura was niet wat ik ervan verwachtte. Ik ga weer terug, thuis, naar Sydney!’

 

Overigens heb ik geen idee wat ik die dag eigenlijk bij Schiphol moest doen.

(Visited 5 times, 1 visits today)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *