The punishment she deserves – Elizabeth George

Wat mag je als ouder je kind opleggen? In hoeverre heb je het recht om het leven van je kind te bepalen? Hoe kan het misgaan met het vertrouwen tussen ouder en kind? 

Ik overweeg om volgende boek van deze schrijfster in het Nederlands te lezen. Hoewel ik de oorspronkelijke Engelse versie altijd de voorkeur geef, waar mogelijk en waar haalbaar, hebben de boeken van Elizabeth George de neiging om voor een niet-native speaker/reader steeds ingewikkelder te worden als het gaat om taalgebruik. Elke taal ontwikkelt zich natuurlijk altijd, maar George gebruikt nu wel erg veel nieuwere woorden en uitdrukkingen, jongerentaal, spreektaal, idioom, volkstaal wellicht, die ik niet altijd zomaar kan volgen. Haar boeken worden mede daardoor ook steeds dikker en omslachtiger. 

Zo zijn de beginhoofdstukken van The punishment she deserves meteen al een beetje moeizaam om door te komen, vooral omdat niet direct duidelijk is wie de personages zijn en welke rol ze in het verhaal gaan spelen.  Maar veel later blijkt dan toch hoe knap dit geconstrueerd is; want hoe kun je als lezer de de onbekende figuren aan de start rijmen met de zich ontvouwende gebeurtenissen? 


The punishment she deserves

Wanneer een Engelse parlementariër opduikt in het kantoor van de assistent-commissaris van New Scotland Yard, betekent dat niet veel goeds. Hij vraagt een onderzoek aan naar de mysterieuze zelfmoord van de zoon van een van zijn aanhangers. De assistent-commissaris ziet dit onderzoek als dé kans om af te komen van sergeant Barbara Havers, wier carrière al een tijdje aan een zijden draadje hangt. Dus zet hij haar op de zaak met de enige andere persoon binnen de politie die net zo graag van Barbara Havers af wil als hij, namelijk hoofd-inspecteur Isabelle Ardery.

Maar Ardery is teveel bezig met haar eigen beslommeringen en haar haast om weer naar Loden terug te keren. Daardoor ziet zij belangrijk feiten over het hoofd. 

De zaak wordt heropend en nu is het inspecteur Lynley die met Havers naar Ludlow gaat, met slechts een week de tijd om de reputatie van de Scotland Yard én de baan van Barbara te redden.

George schrijft soms alsof ze heerlijk met vriendinnen zit te kletsen, waarbij ze zich lijkt te verliezen in minutieuze details, ook over de secundaire personages. Het doet me denken aan de meest recente boeken van Sophie Hannah, die dat op ongeveer dezelfde manier doet. Je zou sommige hoofdstukken kunnen skippen zonder dat dit iets afdoet aan de plot. Sfeertekening en uitgebreide karakterschetsen van een groeiend aantal bijfiguren – waardoor het verhaal steeds op een zijspoor lijkt te geraken – zitten er al voldoende in, dat kan echt minder.

Er is ook een verschuiving gaande,  als je de reeks bekijkt vanaf de eerste boeken tot nu. Veel vertrouwde personen en dus ook de onderlingen relaties verdwijnen langzaamaan uit de verhaallijnen – denk aan Simon en Deborah St James – andere, zoals alcoholiste Isabelle Ardery, maken hun entree. Jammer vind ik dat wel, hoewel de hoofdfiguren Lynley en Havers gelukkig de rode draad blijven, met de bekende maar aan het eind ook verrassende wisselwerking tussen hen.

Nog even over de titel. Er dienen zich enkele mogelijke vrouwen aan en ze zijn beurtelings een goed kandidaat, maar ik denk wel te weten wie degene is op wie de titel slaat. 

Hoe dan ook, het is weer een thriller die leest als een trein  ingenieus in elkaar zit en je – al dan niet met noodgedwongen opperste concentratie – vastgekluisterd houdt in je stoel tot de laatste pagina.
Toch: een overdonderende twist in de allerlaatste alinea die álles op losse schroeven zet, zoals in het vorige boek, is hier niet. Dat is misschien wel een te hoge verwachting van mij persoonlijk, maar wel de reden dat ik heb nét geen vijf sterren geef.

 

Hodder & Stoughton, 2018
595 pagina’s
ISBN 9781444786637
Nederlands: De straf die ze verdient, Bruna, september 2018

(Visited 5 times, 1 visits today)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *