Verschijnselen

Ineens zijn ze er weer. Als uit de lucht gevallen, net als een dag eerder ook gebeurde, op precies hetzelfde tijdstip. Ik heb niet gezien waar ze vandaan komen, plotseling staan ze daar, onderaan het trappetje naar de voordeur van het oude huis aan het einde van het straatje. Ik knipper met mijn ogen, maar dat helpt niet, want daarna zijn ze er nog steeds, de twee oudjes. Dat kan toch helemaal niet? Het kleine straatje loopt dood, er is geen auto langsgekomen, laat staan teruggekeerd en ik zit echt al een tijdje op het balkon lekker te niksen en rond te kijken.

Maar ineens staan ze daar, aan de overkant van het smalle straatje. Zij kromgebogen, een grote, volle boodschappentas in de rechterhand. Hij ook bejaard, wiebelig, maar toch fier rechtop. Verder is er totaal geen teken van leven te zien bij de andere huizen.

Waar komen ze toch vandaan? Zeer zeker niet gewoon lopend door de straat, want ze zouden dan langs ons gewandeld zijn. Er beweegt helemaal niets in deze straat. En met hun tempo zouden ze gegarandeerd mijn aandacht gevangen hebben. Toch staan ze daar weer.

Net als de vorige dag begint hij het trappetje te beklimmen, zich stevig vasthoudend aan de leuning. Zij volgt hem, aarzelend plaatst ze haar voeten op de tredes. Haar linkerhand klemt zich om de balustrade, in haar rechterhand zit de tas, die zij met elke stap ook een treetje hoger zet. Hoewel slechts drie treetjes, is het is geen gemakkelijke klim; toch biedt hij haar geen hulp. Boven aanbeland, opent hij de voordeur met een sleutel en verdwijnt hij naar binnen. Als zij ook zover is, klikt de voordeur zachtjes achter haar dicht.

Fronsend zit ik het tafereel aan te kijken. Het hele proces heeft plaatsgevonden in volledige stilte, de twee hebben geen woord met elkaar gewisseld.

Een minuut of twee later worden dan weer de luiken open van de balkondeur een etage hoger opengegooid, vervolgens die deur zelf, en daar staat hij. Shirtje uit, blote oudemannenbast, korte broek, dunne oudemannenbenen eronder. Langzaam schuift hij iets naar buiten, het balkon op. Iets, dat lijkt op een in plastic ingepakt schilderij of zo, dat achter een grote plantenbak verdwijnt en dat hij dat laat staan.
Daarna verdwijnt hij weer naar binnen, schikt zorgvuldig de lange vitrage weer, zodat er geen inkijk meer mogelijk is.

De derde dag zijn we te laat. We zijn later opgestaan en als ik ons balkon op ga, zie ik dat de balkondeur aan de overkant al open is….. Verdorie, denk ik. Nu weet ik het nóg niet…..

Er kan maar één mogelijkheid zijn, bedenken wij ons. Verschijnselen. Het kan niet anders. Die balustrade van het trappetje móet wel een Port Key zijn. Ze zijn verschijnseld, de twee oudjes.  Zie je nou wel dat het echt bestaat?

 

(Visited 39 times, 1 visits today)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *