Zo kort mogelijk

‘Eén ding weet ik wel,’ zegt hij gedecideerd. ‘Ik wil zo kort mogelijk in Nederland blijven….’ Ik Skype met mijn oudste, die deze week na een afstudeerstage van vijf maanden uit Sydney terug naar huis gaat keren. Ons huis. Nog steeds voor hem gevoelsmatig nog het zijne? Dat hij liever daar zou blijven, is al lang duidelijk. Zijn plannen nemen steeds duidelijker vormen aan. ‘Weet je, ik wil me echt niet nu al ergens vastleggen. Nergens…..’ Hij krijgt het benauwd bij het idee alleen al. Het bedrijf Crowdcomms waar hij deze maanden gewerkt heeft, wil hem eigenlijk wel houden.
Grijp je kans!, roept mijn hoofd in stilte. Kans op een baan, vastigheid….. Maar ja, is dat nou wel het meest ideale dat je in je leven kunt bereiken? Mmmmmm.
‘Ik wil eerst gaan reizen. Een jaar. Het is zo’n fantastisch land, Australië! En Thailand, Vietnam, weet ik veel wat….. Ja, ik weet het,’ voegt hij er direct aan toe, ‘ik heb altijd geroepen dat het oosten me niet trekt. Maar nu ik van iedereen al die verhalen hoor….’ Het verlangen druipt uit zijn stem. Verlangen om de wereld te ontmoeten. Wat heerlijk. Er zijn al plannen gesmeed. Met Max, zijn vriend en studiegenoot in Den Haag.
Om zijn visum te kunnen verlengen, moet hij van Australië eerst drie maanden gaan werken op een farm. Dat is verplicht, daar komt niemand onderuit. Zonder te verblikken of verblozen meldt hij dat hij wellicht zal gaan paardrijden, schapen scheren en inenten, op tractors werken…

Is dit Olaf? Ik grijns. Mijn oudste, die er een jaar geleden nog niet aan had moeten dénken iets met dieren of de natuur te moeten doen? Vieze vingers krijgen? Nuchter vervolgt hij zijn verhaal. ‘Ja, dat leer je allemaal dan gelijk daar. En je kunt flink sparen hoor. Kost en inwoning is dan gratis en je krijgt wel betaald!’ Maar eerst komt hij naar huis.
‘Ik wil dan heel veel gaan werken. Alleen maar werken!’ verklaart hij enthousiast. Weer grijns ik. Is dit Olaf,? Mijn oudste, die eigenlijk liever lui dan moe was? Tenzij het echt moest?
Nou, nu moet het ook echt, dat klopt. Als hij terug wil, zal hij geld moeten verdienen, al was het om te beginnen maar voor een vliegticket! Ik ga alles aanpakken dat ik tegenkom. Ja, zélfs …… zelfs horeca…… Niet omdat ik dat zo leuk vind, maar als het later nog nodig is, down under, dan is ervaring in horeca wel een grote pre! Ja, als koerier is ook leuk, op de scooter. Die mis ik hier wel erg hoor, mijn scooter! Ben blij dat ik hem niet verkocht had!’ En tussendoor,’ mijmert hij verder – ik laat hem heerlijk vertellen – ‘Want tijdens de reis zal ik wel weer geld moeten verdienen, en dan kan ik gewoon in Manly voor Crowdcomms werken! Hebben ze toegezegd. Ze willen me wel houden eigenlijk…..’
‘Bofferd!’ roep ik zonder geluid.
‘Ik ken nu de huiseigenaar, die heeft verschillende panden hier en ik kan hier als het nodig is ook weer een tijdje wonen, tot we verder kunnen. Dat zal geen probleem zijn!’ Het klinkt opgewekt en vol vertrouwen.
‘Zin om terug te komen, nu, naar huis?’ Zijn stem slaat over. ‘Nee…..’ Even is hij stil. Hij heeft het er moeilijk mee, merk ik. En ik begrijp het. Hij heeft een aantal vriendschappen opgebouwd. Het leven daar bevalt hem zo goed. ‘Maar ik kom naar huis en ga dan een paar maanden heel veel werken. En!’, jubelt hij, ‘ ik begin gelijk voor Crowdcomms, thuis, in Den Haag! Ik kan als freelancer voor ze aan de slag vanaf half juli! Ik moet dan een website maken.’
Verbluft hoor ik toe. Blij dat hij al zoveel geregeld heeft, zelf. Waar is de jongen die ik altijd achter de broek moet zitten? En het houdt nog niet op.
‘Ik ga ook voor een bedrijf aan de gang via dat studentenuitzendbureau! Want ik wil zo kort mogelijk in Nederland blijven nu. Zo snel mogelijk weer terug naar deze awesome place called Australia….’
‘Grijp je kans!’ roept mijn hart hardop. ‘Als je het nu niet doet, komt het er nooit meer van…...’ Want zou ik dat zelf niet ook dolgraag gedaan hebben?
Oh. O ja. Nog een kleinigheid. ‘Ik moet eerst afstuderen natuurlijk. Mijn scriptie is af hoor, en ingestuurd… Weet je waar ik het meest tegenop zie? Dat ik in het Engels ga praten bij de presentatie. Dat ik niet op bepaalde Nederlandse woorden kan komen….’ Een diepe zucht volgt. Want de dag nadat hij hier landt, moet hij nog even een toets doen. Lees: inhalen. Hij zat een paar maanden lang immers niet echt naast de deur. ‘Mijn hemel, pffff, ja… hoe dat dan weer moet? Maar ach….’. De diploma-uitreiking is half juli. ‘Komt goed uit!’ juicht hij en gooit hiermee alle donkere twijfels van zich af. ‘Want dan begint die klus-op-afstand voor Crowdcomms! Moet lukken allemaal!’

‘Nou’, zeg ik, de wervelwind afsluitend, ‘Leuk om je weer ff gesproken te hebben!’ Even blijft het stil. ‘Ja’, komt er dan, bijna verbaasd, ‘Vind ik ook, eigenlijk….’

(Visited 8 times, 1 visits today)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *