Zondagskind – Judith Visser

‘Ik weet niet hoe ik mijn stem uit mijn hoofd krijg.’ 
Wat een prachtig boek, wat prachtig geschreven. Door de mooie schrijfstijl, rechtstreeks vanuit het kind met Asperger, beleef je alles van binnenuit mee. Heel mooi hoe Judith Visser de belevingswereld van het meisje beschrijft,

helemaal vanuit het perspectief van het kind, de woordkeus, de gedachtes, de vele prikkels die tien keer zo hard bij haar binnenkomen, de prachtige emotionele passages, alles. Alles klopt.

Dit is het verhaal van Judith Visser zelf. Zij beschrijft haar jeugd als meisje met asperger, dus zij weet precies waar ze het over heeft en hoe het is om in de wereld te moeten overleven waar mensen niets van je snappen, niet in de laatste plaats omdat in die jaren bijna niets bekend was van het autistisch spectrum. Zo pijnlijk voor haar omdat ze zelf heel jong al dondersgoed in de gaten heeft dat zij ‘anders’ is. Hoewel zij steeds beter kan bedenken wat een ’normaal’ meisje zou doen, krijgt zij het niet voor elkaar om dit daadwerkelijk uit te voeren, zodat ze blijft steken in haar eigen stille wereld. Een wereld, afgesloten van de ‘echte’ wereld waar bijna haar iedereen met gefronste wenkbrauwen en vol onbegrip bekijkt. Behalve haar ouders; haar moeder die haar nooit probeert te forceren en  gewoon tegen iedereen zegt ‘Zo is Jasmijn nou eenmaal’ verdient een standbeeld.

Zondagskind

Jasmijn Vink praat niet. Wel met haar hond. En met Elvis. Die zeggen namelijk niets terug en dat is fijn. Dan hoeft zij zich niet af te vragen wat er bedoeld wordt. Of na te denken over wat ze moet antwoorden. Hoe kan het dat anderen wel weten hoe ze zich moeten gedragen? Dat mensen zich kunnen afsluiten voor de voortdurende stroom van prikkels, die er bij haar voor zorgt dat haar hoofd implodeert? Met vallen en opkrabbelen leert Jasmijn hoe ze zich in sociale situaties staande kan houden.
Zondagskind vertelt het verhaal van een jong meisje dat opgroeit in de jaren tachtig en negentig, een tijd waarin weinig bekend was over autisme. Jasmijn bewandelt haar eigen, hobbelige pad en leert bij elk obstakel zichzelf en de wereld waarin ze leeft beter begrijpen. Zondagskind neemt de lezer mee in de belevingswereld van iemand met asperger.

In sommige delen herken ik eigen ervaringen. Ik heb beslist geen Asperger, maar had als kleuter wel de angst- en contactstoornis die nu selectief mutisme heet. Selectief niet praten. Niet kunnen praten.
‘Kan zij wel praten?’ vroeg de kleuterschooljuf mijn moeder, bij een huisbezoek na anderhalf jaar kleuterschool. ‘Ze heeft nog geen woord gezegd in de klas….’ En thuis ratelde ik de oren van mijn ouders’ hoofden. Die hadden geen idee.

Het gevoel van een eenling zijn, het niet functioneren in een groep, het ontberen van de nodige sociale vaardigheden, het komt bij me binnen. En wat is dit schitterend beschreven boek, door de hand van iemand die als geen ander weet hoe het is.
Zondagskind. Lees het!!

HarperCollins, 2018
478 pagina’s

(Visited 4 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *