De laatste tijd moest ik er weer vaker aan denken. Het boek dat ik nu lees laat mijn gedachten er iedere keer naar afdwalen en dan ben ik een met een beetje weemoed eventjes van de wereld. Nou, beter gezegd: in een andere wereld, die van mijn jeugd. En dan ga ik meer dan een halve eeuw terug in de tijd.
Het hing er vol mee, afgelopen zomer, bij die winkel op de hoek van het plein in Kalamata. Allemaal hoedjes, rijen lang, boven elkaar, hoedjes en petjes in alle kleuren afmetingen. Niet dat ik een hoedje nodig had, maar het oog wil ook wat. Het was gewoon fleurig.
Helemaal niet zo raar dat ik dit weer verwacht, nu we een paar maanden later weer in Kalamata zijn, op diezelfde hoek. Maar het blijkt anders.
Ik kijk om me heen maar ik zie niemand.
‘Kalimera! Kalimera!’ Ik hoor het weer.
O, maar het geluid komt van beneden. Als mijn ogen het volgen, zie ik het. Een schriel vrouwtje met een breedlachend gezicht, een en al hartelijkheid uitstralend. Ik had over haar heengekeken, want door haar gebogen gestalte komt ze niet hoger dan anderhalve meter.
De zwerm fladdert rond, zit luidruchtig te kwetteren. Het is een kabaal van jewelste in die bomen met die zwaluwen. Ze kwebbelen met elkaar, communiceren, geven boodschappen door, om ineens als één geheel in razend tempo op te vliegen, weg, in mooie cirkels, met acrobatische toeren, salto’s zwenkend in de lucht.
Ik heb de hoop opgegeven.
Wat een stralende bloemen hadden ze, mooi helder geel, elke dag één of twee nieuwe. En steeds veel knoppen, ja, ook knoppen met vruchtbeginselen, hoe veelbelovend kun je het hebben? Mijn verwachting over mijn komende courgetteoogst waren hoog. Maar helaas.
‘Au!!!’
Mijn hartgrondige uitroep wordt nog gevolgd door een heel rijtje andere krachttermen, terwijl ik plotseling hinkelend door de woonkamer strompel, met mijn ene voet in de lucht.
‘Au!! %#$@!!”
