Wacht! Ik doe het!’ De hoteleigenaar schiet mij voorbij, de deur uit, rent Paul achterna die de koffers uit de auto wil halen.
We hebben net ingecheckt in Pylos voor een paar dagen. De man, Panagiotis, zoals hij zich voorstelde, on-Grieks lang, dun en pezig, boog nog net niet als een knipmes tijdens zijn hartelijke welkom.
Het ligt in de bocht van weg, in het centrum van het dorp. Een uitnodigend, lommerrijk terras met grote bomen, fleurige bloemen in potten en bakken, behorend bij een kleine, eenvoudige taverna.
Paul zet meteen de auto stil. Het is iets na achten, best wel Griekse etenstijd al en hier is vast wel iets lekkers te krijgen.
We horen het al van verre, als we door de tuin van het hotelletje naar de ingang lopen. Een enorme waterval aan Grieks. De vrouw, begin dertig, tenger, Grieks, zit midden in een telefoongesprek, dat ze in één adem onderbreekt – ‘Kalimera!’ naar ons toe – en beëindigt.
‘Kalimera! Welcome!’
‘Zijn jullie thuis? Ik heb iets doms gekocht.’
Helemaal de stijl van oudste, zo’n Whats-appje: plotseling, kort en direct. Ik constateer onmiddellijk het werkwoord ‘gekocht.’ Was dat ‘gedaan’ geweest, dan zou dat voor mij veel erger en zenuwslopender geklonken hebben. Ik heb iets doms gedaan….
Ineens valt mijn oog erop.
Met zijn arm om haar schouder geslagen leunt hij licht tegen haar aan, als tegen een geliefde. Hij heeft even een paar maten rust, hoeft niet te spelen. Dat geeft hem de kans om haar met zijn eigen lichaam in balans te houden.
‘Wel hé-le lap-pen tekst, hoor. Pff. Ik heb in het begin gewoon een hele monoloog! En later nog een keer’. Jongste rolde met zijn ogen om zijn opmerking kracht bij te zetten. ‘We doen Shakespeare!’ vervolgde hij enthousiast; bewondering afdwingend en tegelijkertijd een beetje gekscherend. ‘Geen idee welk stuk. Het gaat over een tweeling …’
