Stilte

Gebaseerd op verhalen, films en boeken heb ik mij een bepaalde voorstelling gevormd van het stadsleven in Nederland in de jaren ’50, de decade waarvan ikzelf alleen maar de laatste drie jaar live heb meegemaakt. Als we nu in stadjes als Argostoli, Lixouri of Fiskardo op Kefalonia lopen, waan ik me precies daar, in die vijftiger jaren.
Een halve eeuw terug in de tijd.

Met open mond staar ik naar de geparkeerde fietsen langs de stoeprand. Ook een auto kun je daar gewoon neerzetten. Overal. Waarom is het verkeer in ons land zo zenuwslopend geworden? Een halve eeuw geleden stonden mensen bij ons ook gewoon midden op straat te kletsen. Oversteken was geen levensgevaarlijke onderneming. 

Hier, op dit Griekse eiland, kan dat allemaal nog steeds. De simpele rust die ik ervaar is een verademing. Geen stress. Vooral: géén stress. Niet voor niets komen heel wat mensen uit het naar mijn smaak veel te gemodificeerde, kunstmatige Nederland hier naartoe, naar Griekenland. Ergens leeft bij velen nog het verlangen naar hoe het eigenlijk is, hoe het eigenlijk zou moeten zijn.

OK, over massasteden als Athene heb ik het hier niet. Steden, plekken waar de mens in groten getale is opgerukt. Daar staat het land op het punt het te verliezen. Maar ja, daar verblijven ook wel heel erg veel mensen tegelijk op een kluitje. Welk land, waar ter wereld dan ook, zou dáár tegenop kunnen, op den duur?

duur? 

(Visited 11 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *