Thuiswerkschaamte

‘Het geldt ook voor jou,’ zei mijn baas, bijna vier weken geleden alweer. ‘Blijf thuis!’ 
Thuiswerkfaciliteiten heb ik allang en af en toe mag ik die gebruiken. Nu is het een bevel. ‘Blijf thuis!’ 
Oh! Jippie!
Ik sputter geen moment tegen. Er valt een last van mijn schouders. Als het om werk gaat, kan niets me blijer maken dan de opdracht om dat thuis te doen.

Met een tevreden zucht nestel ik mij elke werkdag achter mijn bureau. Op gewone werktijden, in mijn eigen werkkamer. Nou ja, werk – mijn eigen kámer, ingericht voor alles wat ik graag doe; zoals schrijven, sieraden maken en kleding naaien. Er staat een geweldig bureau onder het raam, met computer. Menig collega moet het met minder doen, ik besef best dat ik bof. Mijn geliefde hobbykamer gebruik ik nu ook voor werk.

Over mijn pc heen open ik het raam. Ik, met mijn grote behoefte aan buitenlucht, ik kan eigenlijk helemaal niet lang binnen zitten in een afgesloten ruimte met andere, toevallig samengevoegde mensen om me heen. 
Niet beleefd hoeven lachen om flauwe grappen, niet beleefd accepteren dat iemand zit te niesen en proesten maar toch halfziek ‘dapper’ naar het werk komt. ‘Blijf thuis!’ wilde ik altijd roepen, toen al, altijd al, lang vóór de corona. ‘Je bent heus geen held als je je collega’s besmet!’
Ik blijf thuis, nu al bijna vier werken en ik vind het heerlijk.

Mail wegwerken, vragen beantwoorden, telefonisch overleggen, bestellingen doen, ziekmeldingen inboeken en ook de betermeldingen daarna, regelen, organiseren –  allemaal lekker thuis. Het is allemaal mogelijk op afstand. Perfect. Ik hoef heus niet naar een gebouw om me te laten opsluiten.
Stiekem voel ik me zoveel fijner.

‘Mis je dan niet….?’ Nee, ik niet. Ik werk het best en liefst op mijzelf. Alleen. Op afstand, thuis. Niet iedereen kan een held in een vitale functie zijn.

En ik schaam me niet. 

(Visited 10 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *