‘Ik heb zojuist een contractaanbod geaccepteerd! Er moet nu een screening gestart worden, dan kan ik als die er doorheen is ontslag nemen.’
Een juichbericht van Oudste, waarop ik direct juichend reageer, want het is superfijn dat hem dit gelukt is, na tien jaar succesvol gedetacheerd te zijn geweest. Nu eindelijk een rechtstreeks contract!
Maar dat ene woord. Screening. Het doet mijn hart een slag missen. Er moet nu een screening gestart worden.
Niet dat Oudste ook maar iets op de kerfstok heeft, welnee, daar gaat het niet om. Het is een laatste stukje schrik van de traumatische periode met zijn vader twintig jaar geleden. Maar dat zal geen roet in het eten gooien. Vast niet. Toch?
‘Welnee,’ glundert Paul, in een poging mij gerust te stellen, ‘echt niet hoor.’
Waarom blijf ik me hier toch nog steeds zorgen over maken? Ik zucht diep. Ik kom er niet vanaf. Bij deze situaties komt er een knoop in mijn maag. De onverteerbaarheid als dat nare verleden van mijn ex het leven van mijn jongens dwars zou zitten! Maar inderdaad. Hoe akelig het ook was, het is verder niet van belang. Dus.
‘Ik moet jouw (en Pauls) adres en zo ook invullen. En je laatste werkgever.’ O, dan ook alles van vader, dat kan niet missen. Tenenkrommend, dit.
Relaxed en vol zelfvertrouwen tikt hij verder. ‘Ik verwacht dat ik begin oktober kan beginnen. Maar dat hangt een beetje af van hoe lang de screening duurt.’
Hij heeft geen zorgen – ik ook niet als het om hem gaat. Ik benijd hem om zijn onbevangenheid en tegelijkertijd ben ik blij dat hij die heeft. Het zal echt wel weer goed komen, net als bij de vorige keer.
Ik ga er een punt achter zetten. Met mijn paniek doe ik niemand een lol, en de jongens hebben dit allang niet meer nodig. Het zal wel slijten, die schrik.