Wij gaan zoals wel vaker wat eten bij een kleine taverna aan het water. Er zitten nooit Nederlanders, behalve wij dan. Maar help, al die campers? De aanwezigheid van zes campers bij elkaar, met Nederlands kenteken, op het mooie strandje, doet het ergste vermoeden.
Wandelen doe ik graag en al helemaal hier, over de berg, waar ik geen mens tegenkom. Fantastisch. En als ik de wind in mijn gezicht voel, flitst altijd even de Vlaardingerdijk door mijn hoofd. Tijdens de Avondvierdaagse. De reclamespotjes op tv die ik de laatste dagen steeds voorbij zie komen, …
Hoog boven het pad, aan de rand van de steile helling, stonden ze – vier olijfbomen. Schitterend, en trots, alsof ze hun achterland moesten bewaken tegen iedereen die op de berg naar boven klom.
Wachters.
Vrij.
Zweven.
Er zal echt wel meer zijn geweest, maar ik zag alleen de zweefmolen.
Geloof het of niet, maar daar zit ze.
Na een bliksembezoekje aan de jongens in Den Haag zit ik bij de gate, te wachten tot ik in de vliegmachine van Aegean mag stappen die mij zal terugbrengen naar Athene. En daar gebeurt iets wonderlijks.
‘Houkes? Mmmm. Beetje vroeg.’
Een heel on-Grieks lange slanke jongeman, dat zal de receptionist zijn, komt achter een bureau vandaan, waarachter heel Grieks grote kasten met ordners prijken. Het klopt, wij hadden een afspraak om half tien en dat is het nog niet helemaal, maar mijn gevoel van opluchting overheerst. Het klopt. We worden verwacht.
