Ζe bleef maar ratelen, die Babette, in rap Duits, zelfs Beiers, waar ik op mijn negende nog vrijwel niks van kon verstaan.
We waren een dagje in Wildeppenried, een klein dorp in Beieren, tijdens de jaarlijkse wandelvakantie in Zuid-Duitsland. Daar woonde Babette, de Duitse vriendin van ma. Maar haar klep stond niet stil.
Exact vijf jaar bedenk ik het bewust. Dagelijks.
Want dagelijks open ik het hangslot van het hek om naar buiten te gaan met Mickey, ik bevestig het slot elke keer als we weggaan, open het weer bij thuiskomst, en dagelijks gaat het voor de nacht weer op slot.
Is hier ergens een bankje?’ Zoekend kijkt de vrouw om zich heen, haar vraag klinkt bijna fluisterend. ‘Ik heb al vier uur gelopen…’
Ze is een kwebbelaar en roddeltante. Als fervent kampeerster (haar eigen woorden) komt ze hier al decennia lang elk jaar een paar maanden, net als een paar andere families en ze ratelt maar door hoe heerlijk dat is. Zij regelt alles voor iedereen en is de baas van het veldje.
Wij hebben al vijf jaar een duif. De dorpsduif. Hij strijkt neer op de paal van de telefoondraden in de boomgaard en begint dan zijn riedel.
Dezelfde riedel, al die jaren.
Hij koert dat het een aard heeft, naar lieve lust en hij krijgt ook antwoord.
Wij gaan zoals wel vaker wat eten bij een kleine taverna aan het water. Er zitten nooit Nederlanders, behalve wij dan. Maar help, al die campers? De aanwezigheid van zes campers bij elkaar, met Nederlands kenteken, op het mooie strandje, doet het ergste vermoeden.
