‘Wat wil je met de cello?’
De vraag kwam terwijl ik daar, in die etagewoning in de oude Weense binnenstad, mijn cello uitpakte, ik had hem niet verwacht. Onmiddellijk schaamde ik me dood. Wat ik wilde? Ik was net afgestudeerd. Zie je wel, ik kan er dus nog niks van.
Ik draai de buis, ik tuur, maar alles wat ik zie is zwarte ruimte. Toch staat hij daar aan de hemel. Saturnus. Een lichte wanhoop bekruipt me, waarom verschijnt hij dan niet in mijn vizier?
Pfff. Het is echt niet zo gemakkelijk.
Van de demo heb ik slechts drie maten nodig. Ik voel het meteen, het komt regelrecht binnen, tranen springen al in mijn ogen. Deze cd moet ik hebben.
Achter een groot bureau zit een meisje. Kort krullend haar, verzorgd, sportief gekleed.
‘Hallo!’ Met een flauwe glimlach staat ze op wijst ons een zitplaats.
Onbehoorlijk staar ik haar aan. Wie is dit?
Door de sluisdeuren betreden we het postkantoor. Vanuit het glazen hokje zie ik binnen al een vrouw met een buggy staan die het bijbehorende kind vrolijk lachend op Mickey wijst.
Ineens staan ze daar.
Ik moet even met mijn ogen knipperen en opnieuw kijken. Recht voor mijn neus. Zijn dat nou echt verkeersborden? Langs de weg door ons dorp?
