Achter een groot bureau zit een meisje. Kort krullend haar, verzorgd, sportief gekleed.‘Hallo!’ Met een flauwe glimlach staat ze op wijst ons een zitplaats. Onbehoorlijk staar ik haar aan. Wie is dit? Ontvangt het dochtertje van de oogarts de patiënten? Weet haar moeder dat ze hier is? Is ze oogartsje aan …
Door de sluisdeuren betreden we het postkantoor. Vanuit het glazen hokje zie ik binnen al een vrouw met een buggy staan die het bijbehorende kind vrolijk lachend op Mickey wijst.
‘Kijk! Skilaki! Hondje!’
Ineens staan ze daar.
Ik moet even met mijn ogen knipperen en opnieuw kijken. Recht voor mijn neus. Zijn dat nou echt verkeersborden? Langs de weg door ons dorp?
Het waait, dus het gaat wel met de hitte vanochtend. Een rustig wandelingetje met Mickey kan weer eens. Leuk voor hem om ook weer eens wat vriendjes te zien, die vandaag dan ook niet voor pampus onder een struik liggen. En inderdaad, langs de weg zien we in een boomgaard wat honden dartelen.
Ζe bleef maar ratelen, die Babette, in rap Duits, zelfs Beiers, waar ik op mijn negende nog vrijwel niks van kon verstaan.
We waren een dagje in Wildeppenried, een klein dorp in Beieren, tijdens de jaarlijkse wandelvakantie in Zuid-Duitsland. Daar woonde Babette, de Duitse vriendin van ma. Maar haar klep stond niet stil.
Exact vijf jaar bedenk ik het bewust. Dagelijks.
Want dagelijks open ik het hangslot van het hek om naar buiten te gaan met Mickey, ik bevestig het slot elke keer als we weggaan, open het weer bij thuiskomst, en dagelijks gaat het voor de nacht weer op slot.
