Wij hebben al vijf jaar een duif. De dorpsduif. Hij strijkt neer op de paal van de telefoondraden in de boomgaard en begint dan zijn riedel.Dezelfde riedel, al die jaren. Hij koert dat het een aard heeft, naar lieve lust en hij krijgt ook antwoord. Zijn vrouwtje zweeft ook rond …
Wij gaan zoals wel vaker wat eten bij een kleine taverna aan het water. Er zitten nooit Nederlanders, behalve wij dan. Maar help, al die campers? De aanwezigheid van zes campers bij elkaar, met Nederlands kenteken, op het mooie strandje, doet het ergste vermoeden.
Wandelen doe ik graag en al helemaal hier, over de berg, waar ik geen mens tegenkom. Fantastisch. En als ik de wind in mijn gezicht voel, flitst altijd even de Vlaardingerdijk door mijn hoofd. Tijdens de Avondvierdaagse. De reclamespotjes op tv die ik de laatste dagen steeds voorbij zie komen, …
Hoog boven het pad, aan de rand van de steile helling, stonden ze – vier olijfbomen. Schitterend, en trots, alsof ze hun achterland moesten bewaken tegen iedereen die op de berg naar boven klom.
Wachters.
Vrij.
Zweven.
Er zal echt wel meer zijn geweest, maar ik zag alleen de zweefmolen.
Geloof het of niet, maar daar zit ze.
Na een bliksembezoekje aan de jongens in Den Haag zit ik bij de gate, te wachten tot ik in de vliegmachine van Aegean mag stappen die mij zal terugbrengen naar Athene. En daar gebeurt iets wonderlijks.
