‘Houkes? Mmmm. Beetje vroeg.’
Een heel on-Grieks lange slanke jongeman, dat zal de receptionist zijn, komt achter een bureau vandaan, waarachter heel Grieks grote kasten met ordners prijken. Het klopt, wij hadden een afspraak om half tien en dat is het nog niet helemaal, maar mijn gevoel van opluchting overheerst. Het klopt. We worden verwacht.
We hadden de mazelen, mijn zusje en ik.
Als peuter kregen wij alle prikken van het Rijksvaccinatieprogramma, dat in hetzelfde bouwjaar is ontstaan als ikzelf. DKTP, dus voor difterie, kinkhoest, tetanus en polio zaten we veilig. Maar mazelen?
Έχουμε ένα ποτάμι!!
We hebben een rivier!
De oversteekplek door het zijbeekje op de berg bevat al een weekje water, waardoor het nu dus een doorwaadbare plek is geworden. Vrolijk zoekt het over de keitjes en takjes zijn weg naar de grotere rivier. Net als vorig jaar in januari.
Het loeit om het huis, ik hoor spullen schuiven boven op het terras (wat zou dat nou zijn?), een parasol hangt op zijn kop voor het raam, maar ik word net wakker, dus ik dacht ‘Laat maar even alsjeblieft, kan het straks?’ Dit waren exact mijn gedachten in de twee nachten indertijd toen ik moest gaan bevallen van mijn twee jongens.
De Parijse talentvolle actrice Jeanne Samary leefde in de negentiende eeuw, vanaf haar tienerjaren speelde ze bij de Comédie Française. Auguste Renoir had haar graag als model. Op dit portret, in 1877 door hem geschilderd, is zij twintig jaar.
Ik heb altijd honden gehad die hongerig aanvielen op hun bak met brokken. Als ik dan even met mij ogen knipperde, was die bak leeg en stond de hond tevreden zijn bek af te likken. Zo niet Mickey.
