De Parijse talentvolle actrice Jeanne Samary leefde in de negentiende eeuw, vanaf haar tienerjaren speelde ze bij de Comédie Française. Auguste Renoir had haar graag als model. Op dit portret, in 1877 door hem geschilderd, is zij twintig jaar.
Ik heb altijd honden gehad die hongerig aanvielen op hun bak met brokken. Als ik dan even met mij ogen knipperde, was die bak leeg en stond de hond tevreden zijn bek af te likken. Zo niet Mickey.
Ik wilde vreselijk graag lang haar, net als de andere meisjes in mijn klas. Mijn meest ultieme wens was staartjes in mijn haar.
Maar het mocht niet. ‘Je hebt zulk slap haar! Veel te dun’, snoof mijn moeder. ‘Het worden allemaal sliertjes als het langer wordt. Zó’n armoedig gezicht!’
Gisteravond merkte ik het al. Ineens zat er wel erg weinig druk op het water. Ik fronste, maar omdat die hier wel eens meer wat schommelt, hoopte ik er het beste van. Morgenochtend gewoon weer douchen.
Maar nee.
Er klinkt geritsel. Geratel, geklepper, uit de richting van hoek waar onze de houtkachel staat. Omdat er ook een aanzwellend nerveus gehijg ontstaat, ga ik toch maar eens kijken.
Daar zitten ze. Hond Mickey en poes Moortje, broederlijk naast elkaar, voor de kachel.
‘Ze willen met mij verder!!’
De opluchting in dit berichtje springt dwars door de internetkabels van Den Haag naar Velanidia. Jongste krijgt een nieuwe baan! Gezien de al jaren groeiende tegenzin waarmee hij nu elke dag naar zijn werk sjokt, snap ik zijn jubelstemming heel erg goed.
