Het loeit om het huis, ik hoor spullen schuiven boven op het terras (wat zou dat nou zijn?), een parasol hangt op zijn kop voor het raam, maar ik word net wakker, dus ik dacht ‘Laat maar even alsjeblieft, kan het straks?’ Dit waren exact mijn gedachten in de twee nachten indertijd toen ik moest gaan bevallen van mijn twee jongens.
De Parijse talentvolle actrice Jeanne Samary leefde in de negentiende eeuw, vanaf haar tienerjaren speelde ze bij de Comédie Française. Auguste Renoir had haar graag als model. Op dit portret, in 1877 door hem geschilderd, is zij twintig jaar.
Ik heb altijd honden gehad die hongerig aanvielen op hun bak met brokken. Als ik dan even met mij ogen knipperde, was die bak leeg en stond de hond tevreden zijn bek af te likken. Zo niet Mickey.
Ik wilde vreselijk graag lang haar, net als de andere meisjes in mijn klas. Mijn meest ultieme wens was staartjes in mijn haar.
Maar het mocht niet. ‘Je hebt zulk slap haar! Veel te dun’, snoof mijn moeder. ‘Het worden allemaal sliertjes als het langer wordt. Zó’n armoedig gezicht!’
Gisteravond merkte ik het al. Ineens zat er wel erg weinig druk op het water. Ik fronste, maar omdat die hier wel eens meer wat schommelt, hoopte ik er het beste van. Morgenochtend gewoon weer douchen.
Maar nee.
Er klinkt geritsel. Geratel, geklepper, uit de richting van hoek waar onze de houtkachel staat. Omdat er ook een aanzwellend nerveus gehijg ontstaat, ga ik toch maar eens kijken.
Daar zitten ze. Hond Mickey en poes Moortje, broederlijk naast elkaar, voor de kachel.
