Ik loop ergens, of we zitten in de auto, maakt niet uit, het is elke keer raak. Altijd. Overal. Ik zie iets, er valt me iets op, langs de weg, op de berg, in boomgaarden, in het dorp; menselijke aanwezigheid, waar dan ook, wat dan ook, maakt niet uit.
Altijd direct dat stemmetje.
Het was een van mijn voornemens, toen we hier in Velanidia neerstreken. Een ruime tuin, dus wat kon ik beter gaan doen dan groente verbouwen? Dat kan niet misgaan in dit heerlijke Griekse klimaat. Altijd zon, gegarandeerd succes.
Een hele lijst met do’s en don’ts van onze geliefde docent ging eraan vooraf. Geruststellingen aan ouders of andere directe familie, het vooruitzicht op een paar concerten in Frankrijk, maar: we gingen!
‘Gebruik je verstand, want dat heb je.’ Dat zou hij wel gezegd hebben. Hij heeft onze emigratie niet meer meegemaakt, mijn vader, maar ik ken zijn stille teleurstelling over zijn dochter-ver-weg, een stille leegte die hij absoluut voor iedereen zou binnenhouden.
Hóe? Zolder? Zoller?’
Die achternaam van mij ligt mijn hele leven al zwaar op de rug. Niemand verstaat het en iedereen moet het gespeld krijgen.
‘Wat is de naam?’
’Zöllner-zet-oo-dubbel-el-en-ee-er.’ In één adem door dan maar, altijd.
‘Nu moeten we ook nog de schroefjes hebben natuurlijk.’
Gealarmeerd kijkt Paul me aan. We hebben net de onderdelen van vier cd-kastjes naar boven gesjouwd. Die moeten weer in elkaar. Gisteren twee boekenkasten, nu deze. Wat er allemaal uit die drie pallets van onze transporteur tevoorschijn komt!
