Het was allemaal op het nippertje geregeld bij het Griekse consulaat in Den Haag. Het ellendige Conformity-document konden we met nog natte inkt overhandigen, de handtekeningen werden gezet en weg konden we. Hiermee zou het importeren van de auto een fluitje van een cent zijn. ‘De douane in Griekenland zal de rest ondertekenen.’ De attaché klonk vastberaden.
We gaan. Uiteindelijk is het allemaal net op tijd gelukt. Dat wil zeggen, nadat we ons vertrek tien dagen hebben uitgesteld en de boottickets met veel moeite hebben kunnen aanpassen.
Maar nu gaan we. Witte kentekenplaten op de auto voor de export, een buslading dozen en meubelstukken die de transporteur komt afleveren en een leeg, kaal huis dat we achterlaten waar ik ruim vijfentwintig jaar heb gewoond.
We hebben hem. Eén uur voor de afspraak bij het Griekse consulaat hebben we hem in handen. En er viel kilo’s gewicht van ons af. Gewicht van zorgen, onrust, wanhoop, onbegrip. Zelfs van bijna opgeven. In gedachten was ik al bezig om onze boottickets opnieuw vooruit te schuiven, met als domino-effect ook de hotels en een verzoek bij de RWD om de exportstatus van onze auto te verlengen.
‘Ja. Behang eraf. Alles.’
Ik slik moeizaam. Behang eraf? Hoezo? Het is toch licht van kleur?
Keurend tuurt hij rond, de inspecteur van de woningbouwcorporatie.
‘Ja, raambedekking natuurlijk ook weg. Hangt er nog.’ Niet gordijnen, nee, raambedekking.
‘En de inventaris. Staat er nog’.
Duh!
Het is altijd een heel gedoe in de terminal. Onduidelijke rijen voor onduidelijke loketten waar ik moet aansluiten om in te checken voor de ferry. Streng kijkende mannen of – erger – vrouwen controleren minutieus de hele stapel documenten voordat ze bereid zijn de tickets van de rol te scheuren en mij die toe te schuiven.
‘Het is hem geworden!’ Droogkloterig, stoïcijns klinkt hij door de telefoon, maar ik hoor ook zijn verbijstering, ongeloof bijna.
‘Ja. Het is hem geworden. Ik krijg dit appartement!’
Stuiterend van enthousiasme laat ik me vallen op het muurtje bij de bron in ons dorp.
