Het is altijd een heel gedoe in de terminal. Onduidelijke rijen voor onduidelijke loketten waar ik moet aansluiten om in te checken voor de ferry. Streng kijkende mannen of – erger – vrouwen controleren minutieus de hele stapel documenten voordat ze bereid zijn de tickets van de rol te scheuren en mij die toe te schuiven.
‘Het is hem geworden!’ Droogkloterig, stoïcijns klinkt hij door de telefoon, maar ik hoor ook zijn verbijstering, ongeloof bijna.
‘Ja. Het is hem geworden. Ik krijg dit appartement!’
Stuiterend van enthousiasme laat ik me vallen op het muurtje bij de bron in ons dorp.
Hond Mickey vindt mij sloom vandaag. Ik kwam maar niet vooruit op de berg, hij rent minstens viermaal de afstand en komt steeds even kijken. Waar blijf je nou? En vandaag loop ik ook al niet het hele traject. Een compleet rondje berg zit er even niet in.
Met mijn stok zoek ik zorgvuldig houvast bij elke stap op het keiige weggetje naar boven. Dat was te doen, maar wie stijgt, moet ook weer dalen. Tja.
Al jaren zeurde ik erover. Al jaren probeerde ik mijn ouders te laten inzien wat mijn diepste wens was. Al diezelfde jaren had ik ze tegen me. Nee. Ik mocht niet op paardrijles.
Er was niets liever dat mijn tienjarige ik zou willen – op een paard zitten. Klasgenootjes deden het en wat was ik jaloers.
Terwijl ik sta te praten met Christos, de beheerder van Kotsonis Estate, dartelt het mannetje dwars door de stekelige struikjes die de berghelling bedekken. Steeds overhandigt hij me trots wat wilde aspergescheuten. ‘Σπαράγγι’, zegt hij vrolijk. ‘Eten!’
‘Ja, wilde asperge, kijk! De berg staat er vol mee,’ bevestigt Christos breed lachend. ‘Dit hoort allemaal bij mijn land.’
De krantenkop in een regionaal blaadje deed me giechelen. “Bevroren” Argolis: Vandaag en de komende dagen is het bitterkoud – Hoe hoog liggen de temperaturen?
Dit wakkerde mijn nieuwsgierigheid aan. Bitterkoud? Het is nog steeds boven nul.
