Blazend en steunend arriveren we op dek Acht. Het is elke keer een heel gezoek, die veerboten zitten zo onlogisch in elkaar, dat je níet gewoon met een trappetje van dek Zes naar dek Zeven kunt. Nee, er is in het trappenhuis vanuit het autodek geen toegang tot dek Zeven. En daar bevindt zich onze slaaphut. Niet op dek Acht. Of op Zes.
En dan staan we stil. Hoewel het best rustig is op de Zwitserse A2 richting Gotthardtunnel, stuiten we plotseling op de staart van een stilstaande file.
Ons navigatiesysteem had een uurtje geleden wel een paar keer geprobeerd te waarschuwen met teksten als ‘Tunnel gesloten wegens ongeval’ en ‘Verkeersopstopping voor u.’
Over twee dagen gaan we weer voor een tijdje naar Nederland. En weggaan in deze tijd van het jaar betekent dat we moeten zorgen voor bewatering van de tuin. Het irrigatiesysteem werkte perfect vorig jaar, dus dat kunnen we gerust weer installeren. Watertoevoer wordt dan geregeldste behulp van een tijdklok.
Elke keer is het weer een verrassing als ik Mickey ga uitlaten. Want met hoeveel zullen we deze keer zijn?
Onderaan het weggetje bij de bron waarschuwt Pygy, de oude hond die ik nog nooit heb zien rennen, haar soortgenoten in het dorp. Zuchtend komt ze overeind, slentert naar haar eigen erf en blaft.
Geia! Glaasje tsipoura?’
De man ken ik wel van gezicht, zijn glimlach reikt van oor tot oor. Hij had al twee linonadeglazen ingeschonken. Tsipoura uit een colafles. Gelukkig niet helemaal vol, om één uur op maandagmiddag zijn we niet zoveel alcohol gewend. Maar vandaag mag het. Sterke drank wordt gul uitgedeeld, en al helemaal op een nationale feestdag.
Mijn oudste zit in IJsland. Met vakantie. Ik lees en kijk mee. De prachtige natuur met de geisers en watervallen, het snorkelen en de walvis die ze zagen. Wat een land. IJsland trekt me, ik zou er graag eens rondkijken. Alsnog.
En dan trekt hij noordwaarts. Naar Akureyri, de tweede stad van IJsland, aan de noordkust.
