‘Bij jullie vind ik het altijd hartstikke leuk, kerstdiner. Maar bij oma is het altijd zo’n dingetje. Pff. Met de hele familie en zo, dat is altijd zo véél…! Maar ja, het moet.’
Hij zei het tussen neus en lippen door, mijn oudste. Mijn mond viel open.
KNAK, doet mijn knie. En ik kan geen kant meer op.
De afgelopen jaren heb ik af en toe ineens een pijnlijke knie. Dat hoort bij de leeftijd, vermoed ik, slijtage of zo. En het gaat ook elke keer weer weg. Nu ook.
Het geratel van de harkjes klinkt overal om ons heen. De speciale harkjes waarmee de boeren de olijven oogsten. Rond ons dorp zijn ze er volop mee bezig. Eind oktober, wat vroeg in het jaar, oordeel ik, de leek uit Holland die dit nu voor de derde keer meemaakt en er dus verstand van denkt de hebben.
Elke dag hoor ik het zachte gekakel bij de overburen, onze geitenhoeder. Ze hebben kippen, er scharrelen er een stuk of tien rond, gewoon lekker los over hun terrein, met wat hanen er tussendoor. Ik zie ze ook wel eens in onze boomgaard, pikkend in de grond.
Het is de vinger op mijn zere plek. Maar hoe fantastisch de muziek ook kan zijn, hoe weldadig het ook is om die via mij als musicus tot leven te brengen – het is geen eigen creatie. Een musicus voert uit wat een ander gecreëerd heeft.
‘Aácchh….!’ Het onderbreekt plotseling mijn betoog. Maar het had daar niets mee te maken. ’Stuk!’ Paul klinkt beteuterd, hij raapt iets op van de vloer. Ik ben inmiddels gestopt met praten. ‘Mijn sleutelhanger! Ik liet hem vallen en nu is hij kapot!’ We zijn in Epidavros voor onze cursus Grieks …
