‘Vierentwintighonderd liter hebben we nodig’, zeg ik ferm.
Haar ogen rollen bijna uit haar hoofd. ‘Vierentwintig…? Dat is érg veel!’ fluistert ze. ‘Hoe groot is de bak?’
‘Twee bij drie meter, en 40 cm hoog!’ Ik had het echt uitgerekend, de inhoud. Lengte keer breedte keer hoogte, op de lagere school geleerd, zestig jaar geleden. Dus. Ja, 2400 liter!
Het was ergens halverwege de zeventiende eeuw toen de heilige Anastasios midden in Nafplio door een woeste menigte moslims gelyncht werd, omdat hij weigerde zich te bekeren. De man werd direct martelaar en heilig verklaard, met bijbehorende kerk – de Agios Anastasios. Vervolgens benoemde men hem tot schutspatroon van de stad Nafplio.
Het is een enorm kabaal, midden in de nacht. Gekletter, geraas. Alsof een kudde koeien onze metalen buitentrap afrent. Met vier poten tegelijk springt Mickey op bed, geeft me een geschrokken likje over mijn hand. ‘Poezen, denk ik, Mickey,’ mompel ik, niet bereid om echt wakker te worden op dit tijdstip.
Het gebeurt op het stoepje aan de rand van de parkeerplaats bij de Well, het grote Chinese warenhuis naast onze sportschool Hercules. Ze hebben er alles. Alleen is niet alles van even goede kwaliteit, weten we uit eigen ervaring, maar goedkope Chinese namaakproducten.
Daar dus.
Verrast. Dat is de eerste reactie bij onze dorpsgenoten als ze hun voordeur a en ons zien staan. Ook de tweede, zodra ze de versgebakken oliebollen van ons aanpakken. Alle goede wensen waar ze maar op kunnen komen storten ze over ons uit. Kali xronia, me igia ke agapi! Gelukkig nieuwjaar, met gezondheid en liefde!
‘Bij jullie vind ik het altijd hartstikke leuk, kerstdiner. Maar bij oma is het altijd zo’n dingetje. Pff. Met de hele familie en zo, dat is altijd zo véél…! Maar ja, het moet.’
Hij zei het tussen neus en lippen door, mijn oudste. Mijn mond viel open.
