Ik weet het, ik weet het…
Langzaam wandel ik terug naar huis, rennen durf ik nu niet. Ik glip het tuinhek door en stop daar.
O jee. Daar staat ze, mijn bazin, en ik hoor haar verbaasde vraag waarom ik niet hard ren, zoals altijd als ik terugkom van de buren.
Maar dan ziet ze het.
‘Kijk. Dáár is Duitsland, maar wij staan nog in Nederland’, zegt mijn vader. ‘Leuk hè?’
Dat intrigeert mijn achtjarige ik mateloos. ’Bijna in twee landen!’ Ademloos tuur ik in de verte. Voor mijn zusje en mij strekt zich een landweggetje uit, dat leidt naar een woud dat zich kennelijk in het mysterieuze buitenland bevindt.
Ik hoor hem altijd lang voordat hij in mijn gezichtsveld verschijnt. Het mannetje op zijn oude, versleten brommertje, waarvan het me elke keer weer verbaast dat die het toch nog steeds doet.Ook nu.Het ploffende geluid komt me tegemoet als ik met Mickey het dorp uitwandel, richting kerkje, aan beide zijden …
Daar staan ze, de takken fier omhoog. Als herboren. De zware last eraf, de takken bevrijd van het zwarte goud, nu verzameld in de opgestapelde kratten. Met rode handharkjes en ritselende ratelhark werkten de plukkers zich door het gebladerte, als een kapper die op vaardige wijze met schaar en kam …
Nog vóór de begrafenis hoorde ik zijn stem. Het gebeurde ’s ochtends vroeg, toen ik net wakker werd, het moment dat je in een soort schemerwereld verkeert.
‘Ik zit in Ter Apel!’
Hij was het zonder twijfel, het was zijn stem zoals die in de laatste jaren was.
‘O kijk, dát is nog eens een grote beer!’ Ik stoot Paul aan, die verstrooid uit zijn krant opkijkt. ‘Waar? O! Ja, die is inderdaad groot!’ Hij leest alweer verder.
Maar mijn interesse is gewekt. Wat moet een Griek met zo’n enorme teddybeer?
