Het verhaal achter de foto.
Een kleine serie foto’s uit mijn jeugd, waarvan ik me nog precies herinner dat ze genomen zijn. Voor mij waren het bepalende momenten die ik nooit vergeten ben. Met dit verhaal erbij gaan de foto’s spreken.
Vrij.
Zweven.
Er zal echt wel meer zijn geweest, maar ik zag alleen de zweefmolen.
Ergens achter ons huis in het centrum van Weesp was een soort kermisje. Nou, dat is teveel gezegd. Er stonden wat toestellen ter verhoging van de feestvreugde. Volgens mij was het koninginnedag, mijn zus en ik waren die ochtend ook al verkleed geweest als bloemenmeisje of zo. Maar wat me die ruim halve eeuw-plus daarna nog is bijgebleven, is die andere ervaring.
Misschien stond er meer op het plein, een draaimolentje of zo, maar ik had alleen maar oog voor de magische zweefmolen met zijn uitnodigend ronddraaiende stoeltjes. Mijn vurige wens om mijzelf hierin te laten meevoeren, overheerste alles. Van pap mocht ik één ding uitzoeken waar ik dan in mocht en mijn keuze was onmiddellijk gemaakt. Er kon geen misverstand over bestaan. Ik moest en zou in de zweefmolen.
Verwachtingsvol nam ik plaats in een van de bakjes. De ketting voor mijn buik werd bevestigd en daar gingen we. Eerst langzaam, daarna werd het tempo meer opgevoerd. Rond en rond. En rond. Het gevoel was onbeschrijfelijk.
Zweven.
Vrij.
Fantastisch!
Pap had het fototoestel in de aanslag. Steeds zweefde ik langs hem heen, giechelend van pret.
‘Volgende keer dat je langskomt maak ik een foto!’ riep hij snel, want zoeffff, ik was alweer voorbij.
Wat vond ik het heerlijk. Voor mijn gevoel duurde het eindeloos. De sensatie van het gevoel van vrijheid, van het zweven kan ik nog steeds oproepen, al heb daarna ik nooit meer in een zweefmolen gezeten. Ik genoot zoals dat maar zelden voorkwam.
Een ritje in de zweefmolen. Net niet te hard, net niet te eng, en niet te hoog, zodat net niet je maag in opstand kwam.
Nee. Gewoon vrij zweven. Wat is nou fijner dan dat?
