Ik weet het, ik weet het…
Langzaam wandel ik terug naar huis, rennen durf ik nu niet. Ik glip het tuinhek door en stop daar.
O jee. Daar staat ze, mijn bazin, en ik hoor haar verbaasde vraag waarom ik niet hard ren, zoals altijd als ik terugkom van de buren.
Maar dan ziet ze het.
‘Kijk. Dáár is Duitsland, maar wij staan nog in Nederland’, zegt mijn vader. ‘Leuk hè?’
Dat intrigeert mijn achtjarige ik mateloos. ’Bijna in twee landen!’ Ademloos tuur ik in de verte. Voor mijn zusje en mij strekt zich een landweggetje uit, dat leidt naar een woud dat zich kennelijk in het mysterieuze buitenland bevindt.
