Halfuurtje postkantoor

Door de sluisdeuren betreden we het postkantoor. Vanuit het glazen hokje zie ik binnen al een vrouw met een buggy staan die het bijbehorende kind vrolijk lachend op Mickey wijst. ‘Kijk! Skilaki! Hondje!’ Ze zegt het nog eens als wij de wirwar van deuren door zijn en de hal betreden. Glimlachend meldt ze ons meteen dat het volgnummerapparaat niet werkt, dat inderdaad een tamelijk gemaltraiteerde uitstraling heeft. Geeft niet, het is niet zo druk, zo’n vijf klanten voor ons en twee loketten open. Met buiten 38 graden is het hier binnen lekker koel.
‘Kijk, skilaki!’ Het kleine meisje in het karretje heeft niet veel belangstelling, Mickey ook niet, gelukkig.

Het is stil, op gemurmel bij de loketten na. Men wacht geduldig op zijn beurt. Ik zak op een stoel, als er nog een vrouw binnenkomt, zwijgend. Woedend, maar zonder succes ramt ze met haar lange acrylnagels nog steeds zwijgend op het nummerapparaat en gaat vervolgens knarsetandend in een hoek staan. Haar benen trillen alsof ze lijdt aan een zware zenuwtic.

Επόμενο!’
Eindelijk wisseling van de wacht, de volgende klant mag. En dan ook bij het andere loket, waar zich tot nu toe iets nogal tijdrovends afspeelde. Daar vertrekt een tevreden man met een stevige stapel bankbiljetten in de achterzak. Hij kruist het pad van een meisje dat net binnensluipt en als een zoutpilaar bij de deur plaatsneemt.

Επόμενο!’
O, er is weer beweging. De vrouw met de buggy is snel klaar en dan is Paul aan de beurt. Zwierig stapt hij naar de vrijgekomen loketmedewerktser. Maar die is nog niet klaar voor hem.
Nog lang niet, want ze wenkt het zoutpilaarmeisje, dat schuchter tot schuin achter Paul nadert en daar blijft staan. Er zijn heel wat handelingen en wandelingen nodig voordat ze van de postdame een stapel papieren in handen krijgt en vertrekt. Dan is alle aandacht voor de brief van Paul.

Intussen is er nog een vrouw in rode kleding gearriveerd. Voorzichtig benadert ook zij het nummerapparaat. Ze probeert wat knoppen, maar wij weten al dat dat niet gaat lukken. Ze werpt mij een vragende blik toe – ik zit ernaast en dat ziet er waarschijnlijk uit als een soort beheerder. 
‘Οχι’, zeg ik, ’Δεν δουλευει, het werkt niet….’
Gelaten haalt ze haar schouders op en gaat op een stoel naast mij zitten. 

Even later opent de sluisdeur zich en spuwt een man op leeftijd binnen, scooterhelm aan de arm. Zonder om zich heen te kijken schuifelt hij rechtstreeks naar een verlaten loket, waar hij verwacht meteen geholpen te worden. Misschien heeft hij geen idee wat de andere wachtende mensen in de ruimte aan het doen zijn.
De zwijgende vrouw met de nagels gaat wat meer rechtop staan. ‘Ho even.’ Haar gedachten zijn duidelijk. ‘Ik ben aan de beurt! Wachten jij.’ Haar benen beginnen weer te trillen, maar ze zegt niets.

‘Post?’ Ineens hoor ik Paul praten, maar de loketvrouw kijk hem niet-begrijpend aan. Haar Engels is wat minder. |‘Ligt er post voor Kougeika, achter?’ Paul wijst naar de ruimte achter haar, waar de post wordt gesorteerd. 
‘Kou…..geika?’ herhaalt ze fronsend.
‘Ja.’ Paul articuleert luid en duidelijk. ‘Kougeika box 10. Is there some mail?’
Dan valt het kwartje, haar gezicht klaart op. ‘Ah! Kougeiïka!’ Ze plaatst de klemtoon elders. ‘Mailbox Kougeiïka!’
Ze roept iets naar achteren, net op dat moment vraagt de vrouw in het rood mij vriendelijk of ik ook op mijn beurt wacht – nee dus – en Mickey begint te aaien.

De voordringende man krijgt zijn zin en wordt geholpen, terwijl de woedende vrouw met de nagels een stap naar voren doet en de loketdame indringend aankijkt. Haar blik is streng, haar benen trillen angstaanjagend, maar ze zwijgt nog steeds. De postmedewerkster tuurt naar haar vanuit haar ooghoeken en haalt verontschuldigend haar schouders op. 

‘No mail!’ roept dan de vrouw achter Pauls loket. ‘Niets! No mail here for you!’ Ze lacht er vriendelijk bij. ‘Επόμενο!’
Niemand windt zich op, op de woedende maar zwijgende trilbenen na. Men wacht gewoon, of het nou terecht is of niet. Χαλαρά, χαλαρά. Rustig aan. Het is veel te warm om je op te winden.

Een halfuurtje observeren in het postkantoor in Argos. Altijd leuk.

(Visited 2 times)

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *