Ik heb altijd honden gehad die hongerig aanvielen op hun bak met brokken. Als ik dan even met mij ogen knipperde, was die bak leeg en stond de hond tevreden zijn bek af te likken. Zo niet Mickey.
Met stijgende verbazing observeer ik onze hond als hij zijn brokken eet. Het was me pas na verloop van tijd opgevallen, ik had er voorheen niet zo op gelet hoe hij zijn eten tot zich nam. Dat hij er zin in had en alles met smaak verorberde, dat had ik wel in de gaten natuurlijk. Maar plotseling zag ik dat er wiskundig inzicht aan te pas kwam. Bij hem, niet bij mij.
Met een blije kwispel benadert Mickey zijn brokken met zorg, waarna hij zijn neus rechtsonder in de voederbak plaatst. Langzaam, met aandacht, begint hij te eten, elke hap zorgvuldig kauwend. Dan pakt hij het volgende hapje, direct boven het eerste. In rechte lijn, van beneden naar boven, werkt hij zo de rechterkant van zijn bak weg.
Vervolgens doet hij op dezelfde manier een aanpalende tweede strook, weer aan de rechterkant, van beneden naar boven. Op zijn gemak.
Soms stopt hij na drie of vier van zulke stroken en dan is het echt goed zichtbaar. De ronde etensbak, de brokken deels opgegeten, maar met een strakke lijn aan de rechterkant. Rechts van deze lijn ligt niets meer.
Op deze wijze verdwijnt op den duur al het eten uit de bak in de hond. Keurig, in rechte lijn van beneden naar boven, van rechts naar links.
Dit getuigt toch wel van wiskundig inzicht en planmatig denken. Bij hem dan, niet bij mij.
