Olieverf op canvas, 60 x 40 cm
1995 en mei 2023
Mijn vader schilderde door tot Parkinson en een hersenbloeding daar op de één na laatste dag van 1996 een eind aan maakte. Twee schilderijen heeft hij niet meer kunnen voltooien, die zijn jaren halverwege het proces blijven staan. Eerst op zijn schildersezel, later bij ons thuis aan de muur. Al heel lang broeide er bij mij een plan om ze zelf af te maken. Ik had geen idee wat mijn vader ermee van plan was natuurlijk, we hadden daar nooit over gesproken.
Maar anderhalf jaar geleden vatte ik de kwast op, hier in Griekenland. Ik had schilderspullen meegenomen, waaronder de verfdoos van mijn vader. Ik heb geverfd dat het een aard heeft, er moest heel veel uit, blijkbaar. Toen deze storm wat luwde, was het moment daar.
Ik ga de twee doeken van mijn vader voltooien, maar wel in mijn stijl.
Eerst de zee. Die potloodstreep bij de horizon? Nee, die is van mij, maar weer uitgummen ging niet.
De zeemeermin wilde ik er absoluut in, en ook Poseidon, met zijn drietand. Het werd uiteindelijk een woeste voorstelling, waarin de schepen beslist gevaar lopen. Poseidon valt aan, en zijn giftige follikel zuigt ze zijn wereld onderzee in. De meermin doet haar best om de scheepslui te waarschuwen, met haar witte dolfijnen.
Had mijn vader zoiets voor ogen? Zeer zeker niet, dat durf ik te beweren met 100 procent zekerheid. Toch zou hij deze samenwerking wel hebben kunnen waarderen. Ook dat zeg ik met honderd procent zekerheid.