Olieverf op canvas, 60 x 40 cm
1995 en mei 2023
Mijn vader hield erg van berkenbomen. In de tuinen van elk huis waar wij als gezin gewoond hebben, zette hij er eentje neer. Of, als er ruimte was, een groepje van drie. Zo raar was het dus niet dat hij begon aan een schilderij waarop deze bomen een prominente plek hadden. Wat wel opvalt, is dat hij dat pas tegen het eind van zijn leven deed.
Deze voorstelling met berkenbomen is als gevolg van Parkinson dus onvoltooid gebleven. Nadat ook dit schilderij, net als dat van de zee, zevenentwintig jaar in ons trapgat gehangen heeft en ik nu pas de verfkwast ter hand heb genomen, heb ik hem eindelijk afgemaakt.
Mijn vader was gedeeltelijk kleurenblind, hij zag geen verschil tussen rood of bruin en groen. Mijn oudste heeft dit geërfd (‘Mama,’ zei hij ooit verrukt, als vijfjarige, ‘mijn vriendje is groen!’), maar ikzelf niet. Alleen ontbreekt mij het geheugen voor die kleuren. Als ik iets roods of groens zie, weet ik naderhand echt niet meer of het nou rood of groen was.
Ik weet dus niet precies of de rode vlekken in het schilderij daadwerkelijk als rood bedoeld zijn geweest, of dat hij eigenlijk iets bruins wilde schilderen. De kleurschakeringen tussen de bomen hebben allemaal vormen die ik met veel plezier gewoon kon gebruiken. De figuurtjes en de hond hoefde ik alleen maar te accenturen. Hiermee wordt het ook echt een mooie samenwerking.
Wat mijn vader precies van plan was, weet ik niet. Vier berken voor een dijkje, waar een trappetje naar boven loopt. Wat zou er achter dat dijkje zijn? Een rivier? Misschien ga ik het uitzicht van de achterkant ook nog eens schilderen.