Pedicure

Eigenlijk vond ik het altijd iets voor bejaarden. Iets wat je natuurlijk nooit zou doen voordat je, nou, pak hem beet, vijfenzeventig bent. Want wat een flauwekul. Wat een verspilling. Aanstellerij. Je kan toch zeker zelf je teennagels wel knippen? Pfff. Zonder enige moeite hoor ik hier weer de stem van mijn moeder. Toch doe ik het, na veel aarzeling, dat wel. Maar ik ga.
Naar een pedicure.

Mijn voeten zijn een ramp, al jaren. Altijd eelt, kloven – dat heb je ervan als je altijd op blote voeten loopt – en steeds vinniger wordende nagels. Een schaartje komt daar niet doorheen. Als het zelfs met een tang niet meer lukt en er ook nog een likdoorn onder mijn voet verschijnt (! Een likdoorn! Dat hebben alleen oude mensen! Toch?) is daar het moment dat ik toegeef.
Ik ga naar een pedicure.

Ik wil nooit naar een kapper vanwege de verplichte gesprekjes. Daar ben ik niet goed in en tot mijn eigen verrassing – ik heb mij nauwelijks in de stoel geïnstalleerd – biecht ik dit desgevraagd direct op bij de pedicure. Komt het hierdoor dat gelijk een last van mijn schouders valt? Of doordat zij gewoon niets van me verwacht? Ik weet het niet. Maar het kan me ineens niks meer schelen. Ik trek me niks van mezelf aan en dan gebeurt het onwaarschijnlijke: we raken aan de praat, gewoon, ongedwongen, over van alles en niks. Ik! Met iemand die ik niet ken! Ik babbel! Het lijkt wel alsof ik naar heel iemand anders sta te staren, stomverbaasd en mijn oren niet gelovend. Intussen schraapt ze van alles van mijn voeten. Ladingen huid verzamelen zich op de grond.

Ik vertel, zonder bij voorbaat bang te zijn voor een oordeel. Wat de ander ervan vindt wat ik zeg? Misschien is ze het niet met me eens; misschien vindt ze mij wel raar. Het kan me niet schelen. Ik wacht niet eens met reageren tot ik weet wat zij zelf vindt, om mijn reactie daarnaar te kunnen conformeren. Ik heb altijd geleerd om onzichtbaar te blijven. Geen gedoe. Laat mij maar. Makkelijk. Maar nu ik zeg het gewoon direct; precies wat ik denk. Jeetje, hoeveel minder vermoeiend dit is! En die veroordeling? Die komt helemaal niet. 

Als ik verbaasd uit de stoel opsta, blijkt het uurtje omgevlogen. Bijna spinnend laat ik mijn heerlijk zachte en gladde voetjes in mijn sokken glijden. Er komt die avond ook een tevreden gemompel uit Paul, gewend als hij was aan mijn ruwe raspen.

Naar de pedicure.
Om verschillende redenen is het een goed idee. Een mens is nooit te oud om te leren. En ik ben nog lang geen vijfenzeventig. 

(Visited 22 times)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *