Achter een groot bureau zit een meisje. Kort krullend haar, verzorgd, sportief gekleed.
‘Hallo!’ Met een flauwe glimlach staat ze op wijst ons een zitplaats.
Onbehoorlijk staar ik haar aan. Wie is dit? Ontvangt het dochtertje van de oogarts de patiënten? Weet haar moeder dat ze hier is? Is ze oogartsje aan het spelen?
Mijn mond klopt weer dicht, mijn verbijstering hou ik binnen. Dit is de oogarts zelf en we zijn in haar praktijkruimte.
Bij aankomst duwden we de op een kier staande deur voorzichtig open. ‘Kom maar hoor!’ klonk het van achteren en we gaan op het geluid af, waar in een mooie, schone, strakke ruimte met veel instrumenten langs de wanden een meisje zich zelfverzekerd beweegt. Ik tuur om haar leeftijd te schatten. Achttien? Twintig? Nee, ze zal toch de opleiding gedaan hebben. Is ze niet veel te jong?
Van een doktersjas is geen sprake, ze ziet er huiselijk uit. Ze zou gewoon een collega kunnen zijn met wie je een bakkie koffie doet. Maar doelgericht trekt ze een paar lenzen uit een rek plaatst mijn kin in een houder, waarna ze heel serieus en uitgebreid mijn ogen aan een onderzoek onderwerpt, met lampjes, lenzen en vervelende druppeltjes.
‘O!’ constateert ze. ‘De haarvaatjes in je oog lekken glucose. Laat je wel eens een bloedonderzoek doen?’
Ehm. Bloedonderzoek? Nee, eigenlijk niet meer, de afgelopen tien jaar. Hoe moet ik me dat eigenlijk voorstellen, lekkende haarvaatjes achter mijn oog?
Voor de macula-scan die nodig is sta ik later in en andere praktijkruimte wederom oog in oog met een jonge meid. Een andere oogarts. Dezelfde vragen komen in me op, maar nu weet ik beter. Dit is de nieuwe generatie Griekse specialisten. Wachttijden? Nee hoor. Je kunt de volgende dag al terecht.
Wat zijn ze jong.
Maar vergis je niet. Ze zijn dan wel jong, maar uiterst vakkundig. Ze weten precies wat ze doen, ze nemen de tijd, ze zijn zorgvuldig.
En ze zijn wel iets ouder dan ze eruit zien.